Μεγάλες αλήθειες και μάλιστα με τον πιο γλαφυρό τρόπο ακούστηκαν στο ευρωπαϊκό φεστιβάλ των Ιωαννίνων από τον Πρόεδρο του Πράσινου Ταμείου, Ιωάννη Ανδρουλάκη.

Ο άνθρωπος περιέγραψε με δύο φράσεις όλο το δράμα της ελληνικής δημόσιας διοίκησης και της τοπικής αυτοδιοίκησης, λέγοντας ότι ζούμε στη χώρα του «τρίτου ενικού και του τρίτου πληθυντικού».

Εκεί δηλαδή όπου όταν κάτι πάει στραβά φταίει «ένα λάθος» που έγινε μόνο του, και όταν οι πόλεις μας είναι μπάχαλο φταίνε «οι πολίτες που πρέπει να ευαισθητοποιηθούν».

Το καλύτερο όμως το κράτησε για τον σεβασμό στον δημόσιο χώρο, ξεμπροστινιάζοντας την κλασική «πονηριά» με τα τραπεζοκαθίσματα στα πεζοδρόμια.

Εξήγησε πώς οι καταστηματάρχες αφήνουν μεν το νόμιμο ενάμισι μέτρο, αλλά το κολλάνε στην είσοδο του μαγαζιού τους, κάνοντας όλο το υπόλοιπο πεζοδρόμιο δικό τους και αναγκάζοντας μάνες με καρότσια και αναπήρους να κάνουν σλάλομ.

Η πρότασή του να υποχρεώνονται να αφήνουν το ελεύθερο πέρασμα από την πλευρά του δρόμου, ήταν σαφής..

Οι Δήμοι θα πρέπει να καταλάβουν ότι οι πολίτες πείθονται μόνο με το προσωπικό παράδειγμα της εξουσίας.

Ας ξεκινήσουν οι δημοτικές αρχές μαζεύοντας τις αυθαιρεσίες από τα πεζοδρόμια κι ύστερα ας ζητήσουν από τους πολίτες να «ευαισθητοποιηθούν».

Μέχρι τότε, η μπάλα θα χάνεται στην εξέδρα του τρίτου προσώπου.