Όταν η αγένεια γίνεται κανονικότητα…

perifereiako perifereiarxis

Δύο μέτρα και δύο σταθμά. Όταν αγρότης–αγροτοσυνδικαλιστής, μέσα στην ένταση των μπλόκων, εκστόμισε μία χυδαία φράση εναντίον του πρωθυπουργού, ξέσπασε θύελλα αντιδράσεων. Δηλώσεις καταδίκης, αγανακτισμένα σχόλια, η «ποιότητα του δημόσιου λόγου» στο επίκεντρο.
Στην Ήπειρο όμως, όταν ο Περιφερειάρχης είπε  ακριβώς την ίδια έκφραση, και μάλιστα σε δημόσια συνεδρίαση θεσμικού οργάνου, επικράτησε σιωπή.

Εκκωφαντική. Ούτε παρατάξεις, ούτε κόμματα, ούτε θεσμικοί φορείς θεώρησαν ότι υπάρχει ζήτημα. Σαν να μην ειπώθηκε ποτέ.

Αναδείχθηκε μόνο από ορισμένα μέσα ενημέρωσης, ανάμεσά τους και το Epiruspost.

Η αγένεια δεν καταδικάστηκε,  κυρίως από τους παρόντες… Απλώς προσπεράστηκε.  Όπως προσπεράστηκαν κι άλλες παρόμοιες στο παρελθόν.

Και κάπως έτσι έγινε κανονικότητα!

Μια κανονικότητα που δεν προέκυψε τυχαία, αλλά χτίστηκε συστηματικά – από έναν και με την αποδοχή όλων των άλλων.