Δεν είναι λίγες οι φορές που οι διάδρομοι της Βουλής γίνονται μάρτυρες της απόστασης που χωρίζει το «αθηναϊκό κέντρο» από την ελληνική περιφέρεια. Όμως, η σημερινή «μετωπική» του Βασίλη Γιόγιακα με τον υφυπουργό Υποδομών, Νίκο Ταχιάο, δεν ήταν απλώς μια τυπική κοινοβουλευτική κόντρα.

Ήταν μια στιγμή που ο βουλευτής Θεσπρωτίας αποφάσισε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, μιλώντας τη γλώσσα της αλήθειας σε έναν υπουργό που φαίνεται να βλέπει ότι η Ελλάδα τελειώνει στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη.

Ο κ. Ταχιάος, με το γνωστό υπεροπτικό του ύφος, επιχείρησε να απαξιώσει το αίτημα για τον περιφερειακό της Ηγουμενίτσας, κάνοντας λόγο για «εκλογικούς κύκλους» και «λαϊκισμούς». Φαίνεται όμως πως υπολόγισε χωρίς τον ξενοδόχο – ή μάλλον, χωρίς τον Θεσπρωτό.

Ο Βασίλης Γιόγιακας δεν έκανε πίσω. Με την ατάκα-φωτιά «Εμείς στη Θεσπρωτία δεν είμαστε Ελλάδα;», δεν υπερασπίστηκε απλώς έναν δρόμο· υπερασπίστηκε την αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου νομού που νιώθει να αντιμετωπίζεται ως «φτωχός συγγενής».

Είναι εύκολο από ένα γραφείο στην Αθήνα να μιλάς για «ραντάρ» και «έλλειψη χρημάτων». Είναι όμως δύσκολο να κοιτάξεις στα μάτια έναν βουλευτή που βλέπει τον τουρισμό της περιοχής του να «πνίγεται» από την απομόνωση και την Εγνατία να θυμίζει επαρχιακό δρόμο..

Ο Βασίλης Γιόγιακας στάθηκε στο ύψος της Θεσπρωτίας. Και το έκανε με τρόπο που ανάγκασε τον υφυπουργό να καταλάβει ότι η Ήπειρος δεν είναι απλώς μια γραμμή στον χάρτη των χρηματοδοτήσεων, αλλά μια περιοχή που απαιτεί σεβασμό και έργα, όχι «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε».