Τον περασμένο Μάιο, με αφορμή το οπτικό υλικό που είχε δημοσιοποιηθεί για την κατάσταση στον δρόμο των Τζουμέρκων και στη χαράδρα του Αράχθου, η Όλγα Γεροβασίλη και ο Κώστας Μπάρκας είχαν φέρει το θέμα στη Βουλή, απευθυνόμενοι στον υπουργό Περιβάλλοντος.
Η παρέμβασή τους αφορούσε τις καταγγελίες για τη ρίψη αδρανών υλικών στο φαράγγι και την ανάγκη προστασίας του οικοσυστήματος του ποταμού. Τα ερωτήματα ήταν συγκεκριμένα. Το ίδιο συγκεκριμένο ήταν και το αίτημα για ενημέρωση σχετικά με τις ενέργειες του Υπουργείου.
Μόνο που η απάντηση δεν φαίνεται να έφτασε ποτέ.
Και εδώ υπάρχει μια ακόμη ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια. Η παρέμβαση καταχωρίστηκε επισήμως στη Βουλή ως αναφορά, για την οποία ο υπουργός έχει υποχρέωση να απαντήσει εντός 25 ημερών. Έξι μήνες μετά, στην κοινοβουλευτική καταχώριση δεν εμφανίζεται απάντηση.
Ο Άραχθος, βέβαια, δεν είναι ένα ζήτημα που μπορεί να περιμένει επ’ αόριστον στα συρτάρια. Ούτε οι καταγγελίες για την κατάσταση στο φαράγγι απαντώνται με σιωπή.
Οι δύο βουλευτές είναι πλέον ανεξάρτητοι, όμως το ερώτημα παραμένει απολύτως θεσμικό και αφορά το αρμόδιο Υπουργείο: όταν ένα ζήτημα περιβαλλοντικής προστασίας φτάνει στη Βουλή, ποιος είναι ο λόγος που δεν δίνονται απαντήσεις;