Ένα σημαντικό σχόλιο που μπορεί να αποτελέσει την βάση για μία ουσιαστική συζήτηση εν όψει των δημοτικών εκλογών κάνει ο Καθηγητής Παθολογίας και πρώην πρόεδρος του Πνευματικού Κέντρου Ιωαννίνων Μωυσής Ελισάφ. Αφορμή για το σχόλιο αυτό, αποτελεί η συζήτηση που ξεκίνησε τις τελευταίες ημέρες για τον Δήμο Ιωαννιτών, τις υποψηφιότητες, τις διαδικασίες και την παράταξη της Δημοτικής Αρχής. «Το ζητούμενο δεν είναι ποιος θα λύσει τα προβλήματα αλλά ποια θα είναι η λύση», λέει χαρακτηριστικά ο κ. Ελισάφ και η ανάλυση που κάνει τόσο για τις διαδικασίες όσο όμως για τις πολιτικές, σίγουρα θα προκαλέσουν συζητήσεις.

Η συζήτηση για τα τεκταινόμενα στο Δήμο πυροδοτήθηκε από δημοσιεύματα που έφεραν τον Μωυσή Ελισάφ στην αφετηρία δημιουργίας μιας νέας κίνησης που θα είναι παρούσα στις αυτοδιοικητικές εκλογές.

Τροφοδοτήθηκε περαιτέρω όταν ο αντιδήμαρχος Θανάσης Μανταλόβας, δια της τηλεοράσεως (ΙTV) είπε ούτε λίγο, ούτε πολύ ότι ο κ. Ελισάφ δεν έχει δικαίωμα να είναι υποψήφιος αν κάτι τέτοιο δεν προκύψει μέσα από την παράταξη. Επικαλέστηκε την ανάγκη συγκρότησης προοδευτικού μετώπου, έκρουσε τον κίνδυνο παλινόρθωσης των συντηρητικών δυνάμεων και διάσπασης της παράταξης Μπέγκα.

Ο κ. Ελισάφ απάντησε ουσιαστικά σε όλα αυτά με δήλωσή του στον «Ηπειρωτικό Αγώνα» στην οποία είπε αυτό που ήταν γνωστό από το 2014! Ότι δηλαδή δεν είναι μέλος της παράταξης όπως αυτή διαμορφώθηκε στις προηγούμενες εκλογές και από τότε δεν συμμετείχε σε καμία διαδικασία. Υπερασπίστηκε δε το δικαίωμα του κάθε πολίτη να θέσει εαυτόν στην κρίση των πολιτών και να καταθέσει πρόταση για μια διαφορετική πορεία της πόλης.

Τώρα κάνει ένα ακόμη σχόλιο. Πολιτικό και ουσιαστικό, καθώς αποτυπώνει μια εντελώς διαφορετική αντίληψη για τα κοινά αλλά και μία βαθιά πολιτική θεώρηση της αυτοδιοίκησης.

Το σχόλιο είναι το ακόλουθο:

«Πιστεύω ακράδαντα ότι το ζητούμενο στη δημοκρατία  σε επίπεδο δήμου δεν είναι η ανάδειξη αρχηγών μέσα από κλειστές ομάδες, αξιόλογων κατά πάντα δημοτών με πολλές φορές στημένες διαδικασίες που έχουν επίφαση δημοκρατικότητας, αλλά η ανάδειξη παρατάξεων μέσα από το σώμα της πλειονότητας των δημοτών.

Επιπλέον, το ζητούμενο σε ένα δήμο δεν είναι η ανάδειξη και επικράτηση ενός αρχηγού, αλλά  η υπογραφή ενός συμβολαίου μεταξύ μιας παράταξης και των δημοτών που θα περιλαμβάνει  λεπτομερείς δεσμεύσεις για τη λύση των προβλημάτων.

Το ζητούμενο, συνεπώς, δεν είναι μόνο το π ο ι ο ς θα λύσει τα προβλήματα, αλλά το π ο ι α είναι η λύση για τα προβλήματα. Με άλλα λόγια δεν είναι μόνο και κυρίως ο «επικεφαλής» που θα αναλάβει την ευθύνη, αλλά ποιο είναι το «σενάριο», τη διεκπεραίωση του οποίου  θα αναλάβει ο επικεφαλής.

Οι λέξεις δε πρόοδος ή προοδευτικό μέτωπο ισχύουν μόνον αν ως εννοιολογικό περιεχόμενο έχουν την επίλυση των προβλημάτων του δήμου επί ωφελεία του συνόλου των πολιτών και μόνο και όχι αν αόριστα παραπέμπουν σε πολιτικές προσεγγίσεις, αναγκαίες μεν στις εθνικές εκλογές, σίγουρα όμως ακατάλληλες για την επίλυση των τοπικών προβλημάτων.

Ακόμη, η συναίνεση, καθόλα αναγκαία για την επίλυση τοπικών προβλημάτων, για να έχει ουσιαστικό νόημα, δεν μπορεί να αναζητηθεί συμπυκνωμένη στο πρόσωπο του «αρχηγού», αλλά στην όσμωση των διαφορετικών τάσεων και απόψεων που επικρατούν στο εκλογικό σώμα και στη γονιμοποίηση των αντιθέσεων. Η συναίνεση για να έχει νόημα πρέπει να ξεκινάει από κάτω προς τα πάνω και όχι το αντίστροφο.

Με τις παραπάνω σύντομες – και όχι μοναδικές – παραδοχές μπορούμε να βοηθήσουμε στον εκδημοκρατισμό της ίδιας της δημοκρατίας, τουλάχιστον σε επίπεδο δήμου και να δώσουμε τη δυνατότητα στο δημότη να μετέχει ενεργά στη λύση των προβλημάτων του που πιθανόν  να προαπαιτούν όχι μόνο τη συμμετοχή του, αλλά και τις πιθανές θυσίες του».