Ιταλικός Κινηματογράφος στα Παλιά Σφαγεία

FOTOGRAFOSΞεκινά την Τετάρτη 7 Νοεμβρίου το αφιέρωμα στον Ιταλικό Κινηματογράφο, από το 1945 έως το 1977, που διοργανώνει το Πνευματικό Κέντρο Δήμου Ιωαννιτών σε συνεργασία με τον Ελληνο – Ιταλικό Σύλλογο Φιλίας Ιωαννίνων. Στο πλαίσιο του κύκλου Η Γη Τρέμει θα προβληθεί η ταινία του Ρομπέρτο Ροσελίνι, Ρώμη, Ανοχύρωτη Πόλη (Roma, Città Aperta, 1945, διάρκεια: 100 λεπτά), την Τετάρτη 7 Νοεμβρίου και ώρα 9 μ.μ., στον Πολιτιστικό Πολυχώρο, στα Παλιά Σφαγεία. Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.

Στη Ρώμη του 1943-44 μια εργάτρια, ένας παπάς και ένας μηχανικός παλεύουν ενάντια στους Ναζί και μέσω αυτών παρακολουθούμε το δράμα, την πάλη και τις θυσίες ενός ολόκληρου λαού. Γυρισμένο αμέσως μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κι ενώ οι εγκαταστάσεις ήταν ακόμα κατεστραμμένες όπως και οι ζωές των ανθρώπων, ο Ροσελίνι καινοτομεί σκηνοθετώντας το σημαντικότερο φιλμ της περιόδου. Η «καινοτομία» του δεν είναι άλλη από την ρεαλιστική αφήγηση, ιστορίες τόσο πραγματικές που μοιάζουν να γίνονται τη στιγμή που η κάμερα γυρίζει. Ένα φιλμ πολιτικό, αντιμιλιταριστικό, αντιφασιστικό και πανανθρώπινο σύστησε στο παγκόσμιο κοινό την Άννα Μανιάνι και τον Άλντο Φαμπρίτσι ενώ στο σενάριο συνεργάζονται πέρα από τον σκηνοθέτη και οι Σέρτζιο Αμιντέι και Φεντερίκο Φελίνι.

Στη συνέχεια ακολουθούν οι ταινίες:

14/11 – Η ΓΗ ΤΡΕΜΕΙ (La Terra Trema, 1948) του Luchino Visconti

28/11 – ΠΙΚΡΟ ΡΥΖΙ (Riso Amaro, 1947) του Giuseppe De Sanctis

5/12 – ΘΑΥΜΑ ΣΤΟ ΜΙΛΑΝΟ (Miracolo a Milano, 1951) του Vittorio De Sica

12/12 – ΨΩΜΙ, ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΙΑ (Pane, Amore e Fantasia, 1953) του Luigi Comencini.

Ο κύκλος προβολών «Η ΓΗ ΤΡΕΜΕΙ» παρουσιάζει ταινίες που ξεχώρισαν από τον ιταλικό Νεορεαλισμό (μία από κάθε δημιουργό) και κυρίως από τα σημαντικά «απόνερα» του. Πλάι στον πρώιμο Φελίνι βρίσκει κανείς την αναμορφωμένη ιταλική κωμωδία δια χειρός Λουίτζι Κομεντσίνι και Μάριο Μονιτσέλι, τον ακατέργαστο Παζολίνι, την εικονική φινέτσα του Αντονιόνι και τον σαρκασμό του Τζέρμι. Αν αναλογιστεί κανείς τους δημιουργούς και τις ταινίες που λείπουν από το αφιέρωμα (Φραντσέσκο Ρόζι, Ντίνο Ρίζι, Μπελόκιο, Λίνα Βερτμίλλερ, Αδελφοί Ταβιάνι μέχρι Αρτζέντο, Μπάβα και Σέρτζιο Λεόνε) εύκολα βγάζει το συμπέρασμα ότι ο Ιταλικός Κινηματογράφος μέσα σε αυτά τα 30 χρόνια δημιούργησε το απόλυτο προσχέδιο – οδηγό προς ναυτιλλόμενους για το σύγχρονο κινηματογράφο.

Όπως είδαμε με το «Αφιέρωμα στον Σύγχρονο Ιταλικό Κινηματογράφο», που παρουσιάστηκε τον περασμένο Σεπτέμβρη στα Παλιά Σφαγεία, το νέο αίμα αποδεικνύεται άξιος συνεχιστής αυτής της παράδοσης και ο χρόνος μόνο θα δείξει αν αποτελέσει ένα νέο ριζοσπαστικό κίνημα που θα επηρεάσει τον φιλμικό Ευρωπαϊκό ορίζοντα στις επόμενες δεκαετίες.

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ