Στην πολιτική, πολλές φορές, αυτό που δεν λες έχει μεγαλύτερη αξία από αυτό που λες. Και στη συζήτηση στη Βουλή για το χάος της Εγνατίας, ο Υφυπουργός Υποδομών, Νίκος Ταχιάος, επέλεξε τη στρατηγική της «ένοχης» σιωπής σε μια συγκεκριμένη αποστροφή του βουλευτή Σπύρου Τσιρώνη.

Όταν ο κ. Τσιρώνης, με εμφανή δόση ειρωνείας και αγανάκτησης, του είπε κατάμουτρα «λυπάμαι γιατί εγώ σήμερα ερωτώ έναν Υφυπουργό της Κυβέρνησης και αντί αυτού βλέπω εκπρόσωπο της κοινοπραξίας να δικαιολογεί αυτό που γίνεται», αναφερόμενος στην Εγνατία, όλοι περίμεναν μια πληρωμένη απάντηση.

Μια δήλωση που θα επαναφέρει το κύρος του θεσμικού ρόλου του Υπουργείου πάνω από τα συμφέροντα του παραχωρησιούχου.

Αντ’ αυτού, ο κ. Ταχιάος στη δευτερολογία του… κοίταξε την μπάλα που έφευγε στην εξέδρα. Περιορίστηκε να μιλήσει για «ζωντανούς οργανισμούς» (τους δρόμους), για «γερασμένα τσιμέντα» και για την ανάγκη των διοδίων, δικαιολογώντας πλήρως τη σύμβαση που δεν επιτρέπει ούτε ένα ευρώ μείωση στο αντίτιμο, παρά την ταλαιπωρία χιλιάδων οδηγών.

Η σιωπή του στο σχόλιο περί «εκπροσώπου της εταιρείας» ήταν εκκωφαντική. Γιατί όταν ένας Υφυπουργός εμφανίζεται να επιχειρηματολογεί περισσότερο για το γιατί η εταιρεία πρέπει να εισπράττει και λιγότερο για το γιατί ο πολίτης δεν μπορεί να ταξιδεύει, τότε η γραμμή μεταξύ κυβερνητικού στελέχους και… υπεύθυνου δημοσίων σχέσεων της κοινοπραξίας γίνεται εξαιρετικά λεπτή.

Φαίνεται πως στην Ελλάδα του 2026, το να υπερασπίζεσαι τη σύμβαση ενός εργολάβου είναι πιο εύκολο από το να υπερασπιστείς το δικαίωμα του Ηπειρώτη οδηγού να μην «πνίγεται» στην Εγνατία πληρώνοντας «χρυσάφι» για μια λωρίδα δρόμου.