Φαίνεται πως για το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, η αγωνία επτά Προέδρων κοινοτήτων της Κόνιτσας για το μπαράζ κλοπών στην περιοχή τους, δεν είναι δα και τόσο σοβαρό θέμα ώστε να δώσει μια ξεκάθαρη απάντηση.

Όταν η βουλευτής Μαρία Κεφάλα μετέφερε στη Βουλή την κραυγή απόγνωσης από την Ηλιόρραχη, τα Καβάσιλα, το Μάζι και τα υπόλοιπα χωριά, η απάντηση ήταν ένα μνημείο γραφειοκρατικής αποποίησης ευθυνών.

Το Υπουργείο, αντί να εξηγήσει πώς σκοπεύει να ενισχύσει την αστυνόμευση, επικαλέστηκε το άρθρο 125 του Κανονισμού της Βουλής για να δηλώσει ότι… δεν δύναται να απαντήσει.

Με λίγα λόγια, οι κάτοικοι που βλέπουν τις περιουσίες τους να γίνονται στόχος, πήραν ως «προστασία» μια νομικίστικη ντρίμπλα.

Είναι βολικό να κρύβεσαι πίσω από τις τυπικές προϋποθέσεις των κανονισμών όταν δεν έχεις (ή δεν θέλεις να δώσεις) λύσεις για τους ακρίτες.

Μόνο που στην Κόνιτσα, οι κάτοικοι δεν κοιμούνται με τον Κανονισμό της Βουλής κάτω από το μαξιλάρι τους, αλλά με τον φόβο του επόμενου «χτυπήματος».