Να έχεις οργανώσει τη ζωή σου με δεδομένο ότι τον Νοέμβριο παρουσιάζεσαι στον Στρατό και, λίγο πριν από την κατάταξη, να μαθαίνεις ότι τελικά θα περιμένεις μέχρι το 2027. Δεν το λες και υπόδειγμα κρατικού προγραμματισμού.

Το πρόβλημα φαίνεται να συνδέεται με τις αλλαγές στο σύστημα κατάταξης. Οι έξι ΕΣΣΟ τον χρόνο περιορίζονται σε τέσσερις, με αποτέλεσμα να συγκεντρώνονται περισσότεροι στρατεύσιμοι σε λιγότερες περιόδους.

Την ίδια ώρα, οι διαθέσιμες υποδομές, οι θέσεις στα κέντρα κατάταξης, αλλά και οι ανάγκες σε στολές και εξοπλισμό δεν μπορούν καλύψουν αυξημένες απαιτήσεις. Κάπως έτσι, ένας σχεδιασμός που αποσκοπεί στην αναδιοργάνωση της θητείας φαίνεται να προσκρούει στην πρακτική εφαρμογή του.

Οι αλλαγές μπορεί να έχουν τη δική τους λογική σε επίπεδο οργάνωσης και εκπαίδευσης. Όταν, όμως, ο σχεδιασμός αλλάζει στην πορεία, το κόστος δεν το πληρώνουν μόνο οι υπηρεσίες που καλούνται να διαχειριστούν τις νέες συνθήκες. Το πληρώνουν και οι ίδιοι οι νέοι, που έχουν δουλειές, σπουδές, οικονομικές υποχρεώσεις και οικογένειες να συντονίσουν.

Και κάπου εδώ γεννάται το εύλογο ερώτημα: όταν το κράτος ζητά από έναν νέο να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του, δεν οφείλει και το ίδιο να είναι συνεπές απέναντί του;

Γιατί η θητεία είναι υποχρέωση. Η αναμονή, όμως, χωρίς σαφή ενημέρωση και σταθερό χρονοδιάγραμμα δεν θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη.