Τέσσερις δεκαετίες μετά τη δημιουργία του οικισμού του Νέου Ωρωπού Πρέβεζας, οι κάτοικοι βρίσκονται αντιμέτωποι με έναν αόρατο, αλλά θανατηφόρο εχθρό.

Οι στέγες από αμίαντο (ελένιτ), τις οποίες τοποθέτησε το ίδιο το κράτος τη δεκαετία του ’80, αποσυντίθενται, διαχέοντας καρκινογόνες ίνες στην ατμόσφαιρα και θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τη δημόσια υγεία.

Το πρόβλημα, που έχει ήδη κοστίσει ανθρώπινες ζωές από καρκίνο του πνεύμονα, παραμένει άλυτο. Παρά τις κατά καιρούς παρεμβάσεις, η κυβερνητική απάντηση περιορίστηκε σε προτάσεις για άτοκα δάνεια, μια λύση που κρίθηκε ανεπαρκής, καθώς το κόστος της ασφαλούς απομάκρυνσης του υλικού από πιστοποιημένα συνεργεία είναι απαγορευτικό για πολλούς κατοίκους.

Το αίτημα των κατοίκων: Κρατική ευθύνη και προστασία

Σήμερα, περίπου 150 κατοικίες στον οικισμό παραμένουν καλυμμένες με αμίαντο, με τους ιδιοκτήτες τους να ζουν σε διαρκή φόβο. Οι κάτοικοι, μέσω της κοινοβουλευτικής παρέμβασης των βουλευτών του ΚΚΕ (Χρήστου Κατσώτη, Νίκου Έξαρχου, Νίκου Παπαναστάση και Νίκου Καραθανασόπουλου), θέτουν επιτακτικά δύο κύρια αιτήματα:

1. Άμεση ιατρική παρέμβαση: Διενέργεια ειδικών εξετάσεων για τους κατοίκους του Λούρου και του Ωρωπού που νοσούν από καρκίνο του πνεύμονα, καθώς και προληπτικός έλεγχος για όλους όσοι έζησαν στην περιοχή τα τελευταία 30-40 χρόνια.
2. Ασφαλής απομάκρυνση με κρατική χρηματοδότηση: Να αναλάβει το κράτος το κόστος και την ευθύνη για την απομάκρυνση του αμιάντου από εξειδικευμένα συνεργεία και την αντικατάσταση των στεγών με ασφαλή υλικά, καθώς η οικονομική αδυναμία των πολιτών δεν επιτρέπει άλλη καθυστέρηση.

Η κατάσταση είναι οριακή, καθώς η φυσική αποσύνθεση των υλικών καθιστά το πρόβλημα καθημερινά πιο οξύ. Η Πολιτεία καλείται πλέον να αποδείξει αν η ανθρώπινη ζωή αποτελεί προτεραιότητα ή αν θα συνεχίσει να αφήνει τους κατοίκους του Ωρωπού απροστάτευτους απέναντι σε έναν ορατό, καρκινογόνο κίνδυνο.