Μια γνώριμη εικόνα αντίκρισαν όσοι βρέθηκαν στην πλατεία Μαβίλη το πρωινό της Κυριακής.

Πλαστικά ποτήρια, μπουκάλια, κουτάκια από μπύρες και χαρτοπετσέτες διάσπαρτα στα πλακόστρωτα, δίπλα στα παγκάκια και – το πιο οξύμωρο – δίπλα σε άδειους κάδους απορριμμάτων.

Δεν πρόκειται για έλλειψη κάδων. Τουλάχιστον όχι σε αυτή την περίπτωση. Οι κάδοι βρίσκονται εκεί και είναι άδειοι. Αυτό που φαίνεται να λείπει είναι η διάθεση να χρησιμοποιηθούν.

Το να κάνει κάποιος λίγα βήματα και να πετάξει το σκουπίδι του στον κάδο μάλλον θεωρείται μεγαλύτερη προσπάθεια από το να το αφήσει στο σημείο όπου κάθισε και να φύγει.

Και κάπως έτσι, κάθε πρωί, οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα του Δήμου καλούνται να αποκαταστήσουν την εικόνα του δημόσιου χώρου. Να μαζέψουν όσα κάποιοι άφησαν πίσω τους, θεωρώντας προφανώς ότι ο δρόμος, η πλατεία και το πεζοδρόμιο είναι η φυσική προέκταση του… κάδου τους.

Οι εργαζόμενοι κάνουν τη δουλειά τους και την κάνουν καθημερινά. Το ερώτημα είναι αν χρειάζεται κάθε βράδυ να ξεκινά από την αρχή μια προσπάθεια που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί με μια στοιχειώδη κίνηση: το σκουπίδι στον κάδο.

Η καθαριότητα μιας πόλης δεν είναι υπόθεση μόνο των υπηρεσιών του Δήμου. Είναι και ζήτημα ατομικής ευθύνης.

Γιατί οι άδειοι κάδοι δίπλα στα πεταμένα σκουπίδια λένε πολλά. Και σίγουρα όχι για την καθαριότητα της πλατείας Μαβίλη.