Τέσσερα ολόκληρα χρόνια με λαμαρίνες, μια πλατεία κλειστή και μια γειτονιά σε ομηρία. Η εικόνα αυτή από την πλατεία Εξαρχείων, όπου οι εργασίες έχουν σταματήσει από τον Ιούλιο του 2025, προκάλεσε την έντονη αντίδραση του Δημάρχου Αθηναίων, Χάρη Δούκα, ο οποίος –μετά και τη δικαίωση των κατοίκων από το Πολυμελές Πρωτοδικεία– απαιτεί την άμεση απομάκρυνση της περίφραξης και την αποκατάσταση της διέλευσης στη Θεμιστοκλέους.

«Κανείς δεν δικαιούται να στερεί από μια γειτονιά τον δημόσιο χώρο της επ’ αόριστον», διαμηνύει, ζητώντας εξηγήσεις για το πότε και αν θα προχωρήσουν τα έργα.

Κι όμως, κοιτάζοντας την κατάσταση από τη δική μας, ηπειρωτική γωνιά, η αντίθεση προκαλεί τουλάχιστον… θυμηδία.

Στα Γιάννενα, φαίνεται πως έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ τα «αιώνια» εργοτάξια, τους σκαμμένους δρόμους και τις κλειστές πλατείες, που οποιαδήποτε φωνή διαμαρτυρίας ή απαίτησης για να τελειώσει το έργο βαφτίζεται αμέσως… «τοξική» και «μίζερη».

Εδώ, οι λαμαρίνες και τα ημιτελή έργα γίνονται δεύτερη φύση. Αν τολμήσεις να ρωτήσεις «γιατί καθυστερείτε;» ή «πότε θα ανοίξει ο δημόσιος χώρος;», κινδυνεύεις να περάσεις για γραφικός.

Στην πρωτεύουσα, φαίνεται, οι δήμαρχοι οργίζονται όταν οι γειτονιές κλείνουν επ’ αόριστον χωρίς να κινείται φύλλο.

Στα Γιάννενα, πάλι, προτιμούμε να κάνουμε υπομονή… μέχρι νεοτέρας, αρκεί να μην ταράξουμε τα λιμνάζοντα νερά… γιατί έχουμε και λίμνη!