Όταν η Υπηρεσία Πρασίνου ή τα συνεργεία του Δήμου πιάνουν το αλυσοπρίονο, ο σκοπός είναι συνήθως σωστός.. Η πρόληψη και η ασφάλεια. Μόνο που στα Ιωάννινα, η διαδρομή από την «πρόληψη» μέχρι την πλήρη εγκατάλειψη φαίνεται πως είναι μια… ευθεία λίγων μέτρων.

Στο μικρό παρκάκι δίπλα στο παλιό κρατικό Κτηνιατρείο –σε απόσταση αναπνοής από το Πνευματικό Κέντρο και από σημείο που καθημερινά περνούν εκατοντάδες δημότες– τα δέντρα κλαδεύτηκαν επαγγελματικά. Μέχρι εδώ, όλα καλά.

Το πρόβλημα ξεκινά αμέσως μετά. Τα κομμένα κλαδιά δεν μαζεύτηκαν ποτέ. Στοιβάχτηκαν σε έναν τεράστιο λόφο, ζώστηκαν με την κλασική ερυθρόλευκη ταινία σήμανσης (για να φαίνεται πως «κάποιος το παρακολουθεί») και αφέθηκαν στην τύχη τους.

Ο χρόνος πέρασε, τα πράσινα φύλλα ξεράθηκαν και ο σωρός μετατράπηκε σε μια αληθινή «πυριτιδαποθήκη» μέσα στον αστικό ιστό. Ένα τσιγάρο ή μια αστοχία αρκεί για να λαμπαδιάσει το σημείο, την ώρα που το τοπίο θυμίζει περισσότερο εργοτάξιο παρά περιποιημένο κοινόχρηστο χώρο.

Το να κόβεις είναι το μισό έργο. Το να μαζεύεις τα απομεινάρια πριν γίνουν εστία κινδύνου και οπτικής ρύπανσης, είναι το άλλο μισό – και προφανώς το πιο δύσκολο..