Όσα εναέρια μέσα κι αν μισθώνει κάθε χρόνο η χώρα, όσες υπεράνθρωπες προσπάθειες κι αν καταβάλλουν οι πυροσβέστες στο πεδίο, η συζήτηση κάθε καλοκαίρι μοιραία θα επιστρέφει στις αντιπυρικές ζώνες και την πρόληψη.

Μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης είχαν προβλεφθεί τεράστια κονδύλια για τη δημιουργία χιλιάδων χιλιομέτρων αντιπυρικών ζωνών σε ολόκληρη την επικράτεια. Το πόσες από αυτές ολοκληρώθηκαν πραγματικά και πόσες έμειναν στα χαρτιά, παραμένει ένα μεγάλο ερώτημα που ζητά απαντήσεις.

Στην Ήπειρο, οι μνήμες από τις περσινές καταστροφικές πυρκαγιές στην Άρτα και τον Ζηρό είναι ακόμη νωπές.

Εκείνες οι εφιαλτικές μέρες κατέδειξαν με τον πιο ανάγλυφο τρόπο την επιτακτική ανάγκη για τη δημιουργία προστατευτικών ζωνών γύρω από τα χωριά και τους οικισμούς μας.

Η εγκατάλειψη της υπαίθρου έχει οδηγήσει τα δάση και τις δασικές εκτάσεις να «αγκαλιάσουν» κυριολεκτικά τα σπίτια.

Είναι αλήθεια ότι έγιναν ορισμένες μεμονωμένες παρεμβάσεις από τις κατά τόπους Δασικές Υπηρεσίες. Όμως, οι μεμονωμένες ενέργειες δεν αρκούν.

Απαιτείται συντονισμός, ειλικρινής συνεργασία ανάμεσα στην Περιφέρεια και τους Δήμους, αυστηρή ιεράρχηση των επικίνδυνων περιοχών και άμεση δρομολόγηση έργων. Διαφορετικά, κάθε Αύγουστο θα ζούμε με τον ίδιο φόβο, θα κοιτάζουμε τον ουρανό για τα ελικόπτερα και, στο τέλος, θα μετράμε απώλειες…