Συνήθως οι Δήμοι της χώρας γκρινιάζουν –και συχνά όχι άδικα– επειδή δεν διαθέτουν τα απαραίτητα κονδύλια και τις χρηματοδοτήσεις για να προχωρήσουν σε κρίσιμα έργα υποδομής.
Υπάρχουν όμως και αυτές οι εξοργιστικές περιπτώσεις όπου τα κονδύλια είναι διαθέσιμα, εγκεκριμένα και εξασφαλισμένα, αλλά τα έργα παραμένουν κολλημένα στα γραφειοκρατικά γρανάζια.
Μία από αυτές τις περιπτώσεις είναι το μεγάλο έργο ύδρευσης που αφορά την παραλιακή ζώνη του Δήμου Πρέβεζας και ένα σημαντικό τμήμα του Δήμου Πάργας.
Τα δεδομένα είναι αμείλικτα: Η χρηματοδότηση του έργου έχει εγκριθεί ήδη από το 2021. Έκτοτε, ακολούθησε ένας διαγωνισμός που πήγε εντελώς στράφι και χρειάστηκε να περάσουν πέντε ολόκληρα χρόνια για να φτάσουμε σήμερα στην επανάληψη της διαδικασίας.
Με καθυστέρηση μισής δεκαετίας, οι δύο δημοτικές αρχές επαναλαμβάνουν τον δημόσιο διαγωνισμό, με την ελπίδα ότι αυτή τη φορά θα βρεθεί ανάδοχος κατασκευαστική εταιρεία για να πιάσει δουλειά.
Το ερώτημα που βασανίζει τους κατοίκους και τους επαγγελματίες της περιοχής, οι οποίοι ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες «λένε το νερό νεράκι», είναι αμείλικτο: Γιατί έπρεπε να χαθούν πέντε ολόκληρα χρόνια για να επαναληφθεί ένας διαγωνισμός;
Οι δύο Δήμοι οφείλουν μια πειστική και ξεκάθαρη εξήγηση στους δημότες τους. Διότι όταν η τοπική οικονομία και ο τουρισμός στηρίζονται στις βασικές υποδομές, η διοικητική αγκύλωση δεν είναι απλώς δικαιολογία – είναι πολυτέλεια που η περιοχή δεν αντέχει άλλο.
Για να δούμε, αυτή τη φορά θα τρέξει το νερό στο αυλάκι ή θα πάμε για νέο ρεκόρ καθυστερήσεων;
Δείτε σχετικά
