Είμαστε στο 2026. Μιλάμε συνεχώς για τη «βαριά βιομηχανία» του τουρισμού, για αναβάθμιση του τουριστικού προϊόντος και για την ανάγκη να προσελκύσουμε επισκέπτες υψηλού επιπέδου.
Την ίδια ώρα, όμως, σε μία από τις πιο δημοφιλείς και γραφικές παραλίες της Θεσπρωτίας, τη Ζάβια στα Σύβοτα, η πραγματικότητα απέχει πολύ από τις διακηρύξεις.
Το σκηνικό είναι ένα ακόμη παράδοξο.
Οι χώροι του αιγιαλού μισθώνονται για την ανάπτυξη ομπρελοκαθισμάτων, όπως προβλέπει η νομοθεσία, και το Δημόσιο και οι αρμόδιοι φορείς εισπράττουν τα προβλεπόμενα μισθώματα.
Για τις στοιχειώδεις, όμως, κοινόχρηστες υποδομές, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική.
Πού θα πάνε τουαλέτα οι λουόμενοι;
Το ερώτημα μόνο υπερβολικό δεν είναι. Οι διαμαρτυρίες επισκεπτών και κατοίκων για την κατάσταση στη Ζάβια πληθαίνουν.
Στην παραλία δεν υπάρχει δημόσια ντουζιέρα για τους λουόμενους. Δεν υπάρχει ούτε τουαλέτα.
Η μοναδική επιχείρηση που δραστηριοποιείται στην περιοχή, το beach bar, όπως είναι αυτονόητο, εξυπηρετεί τους δικούς της πελάτες. Όσοι επιλέγουν το ελεύθερο τμήμα της παραλίας ή απλώς δεν επιθυμούν να καταναλώσουν στην επιχείρηση, βρίσκονται μπροστά σε ένα πρόβλημα που σε έναν οργανωμένο τουριστικό προορισμό θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο ότι έχει λυθεί.
Ένα παλιό κτίσμα που παραμένει στη θέση του
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, στην περιοχή παραμένει και το παλαιό κτίσμα που βρίσκεται κοντά στην παραλία και για το οποίο, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, έχει κινηθεί διαδικασία κατεδάφισης.
Το κτίσμα παραμένει εκεί, αναξιοποίητο και εγκαταλελειμμένο, έχοντας ουσιαστικά μετατραπεί σε σημείο συγκέντρωσης καλαμιών και απορριμμάτων.
Και εδώ γεννάται ένα εύλογο ερώτημα:
Γιατί να παραμένει ένας τέτοιος χώρος σε αυτή την κατάσταση;
Τα Σύβοτα δεν είναι ένας τυχαίος προορισμός. Είναι μία από τις σημαντικότερες τουριστικές «βιτρίνες» της Ηπείρου.
Και μια βιτρίνα δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στο φυσικό τοπίο.
Όταν η Κτηματική ή ο Δήμος θυμούνται την παραλία όταν είναι να εισπράξουν το μίσθωμα για μια ξαπλώστρα, αλλά ξεχνούν τις στοιχειώδεις υποδομές που οφείλουν να υπάρχουν στον ίδιο χώρο, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο αισθητικό.
Είναι θέμα τουριστικής πολιτικής, δημόσιας υγιεινής και σεβασμού στον επισκέπτη.
