Το αεροδρόμιο Ιωαννίνων οδεύει πλέον επίσημα προς ιδιώτες, μια εξέλιξη που οι φορείς του τουρισμού υποδέχονται με προσμονή για «περισσότερες πτήσεις και ανάπτυξη».

Ωστόσο, στην Ήπειρο καλό είναι να κρατάμε μικρό καλάθι, γιατί το έργο το έχουμε ξαναδεί και η κατάληξη συνήθως μας αφήνει με την τσέπη άδεια και την απορία στο χέρι.

Δύο φορές «καήκαμε».

Πρώτα με το Λιμάνι της Ηγουμενίτσας, όπου η περιβόητη ανάπτυξη αγνοείται, αλλά από το νέο master plan μας προέκυψε με ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη – εκεί που δεν την περιμέναμε.

Δεύτερη και φαρμακερή η Εγνατία Οδός. Μας έφερε «μισό δρόμο» λόγω έλλειψης συντήρησης και πανάκριβα διόδια.

Και το κερασάκι; Ακόμα κι αν ο δρόμος αποκατασταθεί σε δυο-τρία χρόνια, η σύμβαση –για όσους μπήκαν στον κόπο να τη διαβάσουν– προβλέπει διόδια ακόμα πιο τσουχτερά από τα σημερινά.

Ας ελπίσουμε το αεροδρόμιο να μην ακολουθήσει την ίδια… «αεροπορική» τροχιά ακρίβειας χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα.