Για το «δυσβάσταχτο» κόστος της διαχείρισης και μεταφοράς των απορριμμάτων εκτός νησιού διαμαρτυρήθηκε έντονα ο Δήμαρχος Κέρκυρας, Στέφανος Πουλημένος, κατά τη διάρκεια της 18ης Πανελλήνιας Συνόδου του Δικτύου Φορέων Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων (ΦΟΔΣΑ).

Και πράγματι, ο άνθρωπος έχει απόλυτο δίκιο: το να φορτώνονται καθημερινά τα σκουπίδια ενός ολόκληρου νησιού σε καράβια και φορτηγά για να καταλήξουν στο εργοστάσιο των Ιωαννίνων και στην Κοζάνη κοστίζει μια ολόκληρη περιουσία, την οποία πληρώνουν ακριβά οι Κερκυραίοι πολίτες μέσω των δημοτικών τελών.

Όμως, πίσω από τις δίκαιες διαπιστώσεις για το οικονομικό αδιέξοδο, κρύβεται μια αλήθεια που στο γειτονικό νησί αποφεύγουν επιμελώς να συζητήσουν. Πριν αρχίσουν τα παράπονα για τα «χρυσά» δρομολόγια προς την Ήπειρο και τη Δυτική Μακεδονία, το πρώτο πράγμα που οφείλουν να κάνουν οι Κερκυραίοι —αιρετοί και τοπική κοινωνία— είναι μια γενναία αυτοκριτική.

Είναι οι ίδιοι που επί χρόνια, μέσα από τυφλές τοπικιστικές αντιδράσεις, δικαστικές διαμάχες και ακραίες κινητοποιήσεις, δεν θέλησαν ποτέ να λειτουργήσει ένας σύγχρονος ΧΥΤΑ ή μια μονάδα επεξεργασίας στο δικό τους νησί.

Προτίμησαν τη λογική του «όχι στην αυλή μου», με αποτέλεσμα σήμερα να εξαρτώνται απόλυτα από τις υποδομές της Ηπείρου και να ελπίζουν, ως μάγοι με δώρα, ότι η Περιφέρεια Ιονίων Νήσων θα καταφέρει επιτέλους να κατασκευάσει το δικό τους εργοστάσιο.

Τα Γιάννενα και η Κοζάνη δίνουν λύση στο περιβαλλοντικό τους πρόβλημα, αλλά η τσέπη των Κερκυραίων θα συνεχίσει να αδειάζει όσο οι ίδιοι αρνούνται να αντιμετωπίσουν τις ευθύνες τους.