Κάθε φορά που μία μικρή επιχείρηση –από τις ελάχιστες που έχουν μείνει στα χωριά- κατεβάζει ρολά, το κλίμα βαραίνει.. Αποτελεί ένα ακόμη σημάδι ότι το χωριό σβήνει..

Αυτό συνέβη στη Βροσίνα, το χωριό που για χρόνια αποτελούσε σταθμό για όσους κινούνται στην παλιά εθνική οδό Ιωαννίνων- Ηγουμενίτσας. Το πέρασμα της εθνικής έδινε ζωή στον τόπο κάτι που έπαψε να υφίσταται από την στιγμή που ήρθε στην καθημερινότητα όλων η Εγνατία Οδός.

Το χωριό σιγά σιγά πέρασε σε μία νέα και δύσκολη πραγματικότητα. Ο κόσμος λιγόστεψε, τα καταστήματα που λειτουργούσαν το ένα μετά το άλλο έπαψαν να υπάρχουν.

Τώρα στην αλυσίδα προστέθηκε και ο φούρνος του χωριού.. Μετά από 35 ολόκληρα χρόνια λειτουργίας έπεσαν οι τίτλοι τέλους.

Ο Σταύρος Τσίτος δεν ήταν απλώς ένας επαγγελματίας αρτοποιός, αλλά ένα ζωντανό κύτταρο της τοπικής κοινωνίας. Για δεκαετίες προμήθευε καθημερινά με φρέσκο ψωμί και είδη αρτοποιίας όχι μόνο τους κατοίκους της Βροσίνας, αλλά και τα γύρω χωριά της περιοχής, φτάνοντας πόρτα-πόρτα στους ηλικιωμένους κυρίως κατοίκους.

Η συνταξιοδότησή του έφερε το κλείσιμο του φούρνου και μαζί φέρνει στο προσκήνιο, για ακόμη μία φορά, το μεγάλο πρόβλημα της ερήμωσης της ηπειρωτικής υπαίθρου.

Η Βροσίνα, ένα χωριό που άλλοτε έσφυζε από ζωή και κίνηση, βλέπει τις βασικές της υποδομές να συρρικνώνονται, προκαλώντας έντονο προβληματισμό για το μέλλον.

Οι συγχωριανοί, οι φίλοι και οι πελάτες του εκφράζουν τις θερμότερες ευχές τους στον κ. Σταύρο για την εισαγωγή του στη νέα του ζωή με την ελπίδα να βρεθεί σύντομα κάποιος νέος άνθρωπος που θα συνεχίσει την παράδοση του ιστορικού φούρνου.