Οι παρασκηνιακές προεκλογικές κινήσεις έχουν ξεκινήσει από τα τέλη Ιουνίου. Οι κατευθύνσεις οι οποίες δίνονται από τα επιχειρηματικά κέντρα, τους πολιτικούς πυρήνες σκέψεις και τη λαϊκή αγανάκτηση, οριοθετούν την επαναφορά του δίπολου κεντροδεξιάς-κεντροαριστεράς. Με το πολιτικό σύστημα να έχει απαξιωθεί – φάνηκε άλλωστε από τη χαμηλή συμμετοχή στις ευρωεκλογές –  η ίδια η ύπαρξη των παλαιών κομμάτων αμφισβητείται και έτσι θεωρείται πιθανό και πολιτικά ορθολογικό να γεννηθούν καινούργια, υιοθετώντας όμως τους υπάρχοντες μηχανισμούς των παλαιών.

Τα πρόσωπα επίσης πρέπει να είναι «φρέσκα», με την έννοια της απουσίας πολιτικής φθοράς ή κομματικής προϋπηρεσίας και να υπάρχει παρουσία από τον ακαδημαϊκό κόσμο και εκείνον της αγοράς. Παρόλα αυτά, η απουσία έμπειρου πολιτικού προσωπικού μπορεί να στοιχίσει μετεκλογικά και οργανωτικά και γι’ αυτόν το λόγο, οι επικεφαλής θα είναι άτομα με ιστορία στον πολιτικό χώρο.

Από τα δεξιά, παρά το πρόσφατο οικογενειακό του πλήγμα, έρχεται ο Αντώνης Σαμαράς, με πρελούδιο τη διακήρυξη των 90 και από τα αριστερά ο Αλέξης Τσίπρας με πρελούδιο το πολυαναμενόμενο βιβλίο του. Το Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζει πλέον ταυτόχρονη επίθεση και από τους δύο χώρους που προσπάθησε στο παρελθόν να οικειοποιηθεί. Το επιτελικό κράτος Μητσοτάκη, η εκλεκτή δηλαδή ομάδα αριστερών ιδεών Σκέρτσου-Γεραπετρίτη-Πιερρακάκη και λοιπών, ανέλαβε τα ηνία ενός κεντρο-δεξιού κόμματος επιδιώκοντας με τεχνοκρατικό λόγο και πολλές παρασκηνιακές κινήσεις να πάρει τις ψήφους και της κεντρο-αριστεράς. Το αποτέλεσμα αυτού του «Μητσοτακικού εκλογικού χωνευτηρίου» είναι τα ιστορικά χαμηλά της ΝΔ στην ψήφο και την εκλογική συμμετοχή.

Αν και το Μέγαρο Μαξίμου επιλέγει ως αντίπαλο τον Αλέξη Τσίπρα, επειδή θεωρεί ότι «τον έχει», φαίνεται να μη μπορεί να συνειδητοποιήσει πως δεν κυνηγά πλέον ψήφους από εκείνον, αλλά από τον Αντώνη Σαμαρά. Άλλωστε, αυτός που έστρωσε το αφηγηματικό χαλί με την ξύλινη δεξιά ρητορική του για την επικράτηση της ΝΔ το 2019 ήταν ο Αντώνης Σαμαράς και οι «άνθρωποι» του.

Ο Αλέξης Τσίπρας από την άλλη, θα επιδιώξει να απευθυνθεί σε ένα κοινό που είναι δύσκολο και ο ίδιος να κερδίσει αλλά είναι απίθανο να το κάνει πια ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Νέους ηλικίας 18-35 λόγω της αντισυστημικής στάσης που θα ξανακρατήσει, αξιοποιώντας όμως άφθαρτα πρόσωπα (πληροφορίες αναφέρουν πως οι άνθρωποι του περνούν από πολύ αυστηρό σκάουτινγκ τις επιλογές για τα στελέχη του νέου κόμματος) και παραδοσιακούς αριστερούς και παρουσιάζοντας κυβερνησιμότητα που δεν μπορεί το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ ή η Πλεύση Ελευθερίας.

Έτσι, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα βρεθεί να κυνηγάει τον Τσίπρα, ενώ ο Τσίπρας θα κυνηγάει τους νέους, μ’ ένα αφήγημα το οποίο θα έχει δανειστεί από τον πολιτικό που θα κυνηγάει τον ίδιο τον Μητσοτάκη, δηλαδή τον Αντώνη Σαμαρά.

Τα όρια για το Μέγαρο Μαξίμου στενεύουν και ενώ σε μια τέτοια κατάσταση πολιορκίας θα έπρεπε να ετοιμάζεται για την καλύτερη δυνατή παράδοση μέσω διαδοχής (για το λόγο αυτό βρέθηκε ο Κωστής Χατζηδάκης εκεί), μοιάζει να πλήττεται από το σύνδρομο του «ηττημένου βασιλιά», εκείνου που δεν δέχεται να φύγει από το θρόνο ακόμα και όταν το κάστρο του πέφτει…