Σε μία επικοινωνιακή επίθεση άνευ προηγουμένου εξελίσσεται η υπόθεση της πειθαρχικής δίωξης και της ποινής του Αλέξανδρου Καχριμάνη και της Αναπληρώτριάς του.

Με μια ανακοίνωση που στάζει ειρωνεία και αιχμές κατά των Μέσων Ενημέρωσης, η Περιφέρεια Ηπείρου επιχειρεί να υποβαθμίσει την ουσία.. Και ουσία είναι η ποινή αργίας που υπογράφηκε από τον Γενικό Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Ηπείρου και Δυτικής Μακεδονίας.

Οι «ευσεβείς πόθοι» και η πραγματικότητα

Η Περιφέρεια κάνει λόγο για «ευσεβείς πόθους» συντακτών, την ώρα που ο Γραμματέας της Αποκεντρωμένης Διοίκησης επικύρωσε την ποινή αργίας.

Είναι απορίας άξιο πώς μια διοικητική πράξη που θέτει εκτός καθηκόντων την ηγεσία της Ηπείρου —έστω και για έναν μήνα— θεωρείται «εικονική πραγματικότητα».

Το «πετσόκομμα» του κατηγορητηρίου

Η ανακοίνωση πανηγυρίζει για την απαλλαγή στον Γράμμο, «ξεχνώντας» πως ξεκίνησε και πως κατέληξε η υπόθεση.. Ουσιαστικά πανηγυρίζει γιατί η ποινή της αργίας είναι μόνο ένας μήνας…

Το γεγονός ότι το Πειθαρχικό Συμβούλιο επέλεξε να δει μόνο ορισμένα παραπτώματα (που αφορούν κατατμήσεις και απευθείας αναθέσεις για τη μεταφορά του Κλειστού της ξιφασκίας από το Ελληνικό) δεν αποτελεί «δικαίωση», εκτός  αν έτσι την διαβάζουν στην Πλατεία Πύρρου..

Στο ΣτΕ για το… «τίποτα»;

Αν η ποινή είναι τόσο ασήμαντη και αφορά «σκουριασμένα παλιοσίδερα», τότε γιατί η Περιφερειακή Αρχή σπεύδει στο Συμβούλιο της Επικρατείας με αιτήσεις αναστολής; Η απάντηση είναι προφανής: Η αργία, όσο μικρή κι αν είναι, αποτελεί κηλίδα που καταρρίπτει το αφήγημα του «αλάθητου».

Η Περιφέρεια επιτίθεται στην ΕΑΔ για «διαρροές» και στα ΜΜΕ για «βιασύνη», αλλά την Τετάρτη 27 Μαΐου η πραγματικότητα της κοινοποιήθηκε εγγράφως.

Όλα τα υπόλοιπα είναι νομικοί ελιγμοί.. Γιατί κι αν ακόμη αποφευχθεί η εκτέλεση μιας ποινής δεν παύει να πλήττει το κύρος του θεσμού.

Δεν είναι ότι πιο συνηθισμένο ανά την Ελλάδα Περιφερειάρχες να οδηγούνται στο Πειθαρχικό και να βρίσκονται αντιμέτωποι με την αργία..

Ένα μεγάλο πλήγμα για την Ήπειρο

Το πιο εξοργιστικό δεν είναι μόνο η ποινή ή οι επικοινωνιακοί ελιγμοί, αλλά ο χρόνος. Οι υποθέσεις αυτές σέρνονται στα γραφεία και στα συμβούλια κοντά δύο χρόνια. Δύο χρόνια που η Ήπειρος πορεύεται με τη σκιά των «παλιοσίδερων», των «διανοίξεων» και των απευθείας αναθέσεων να πλανάται πάνω από την περιοχή.

Αυτή η παρατεταμένη θεσμική εκκρεμότητα αποτελεί το μεγαλύτερο πλήγμα για τον τόπο. Όταν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί χρειάζονται χρόνια για να καταλήξουν και η Περιφερειακή Αρχή χρειάζεται άλλα τόσα για να αποδείξει (στο ΣτΕ πλέον) ότι «δεν είναι ελέφαντας», αυτή που πλήττεται είναι η Ήπειρος.

Δεν είναι «ευσεβής πόθος» η απαίτηση για διαφάνεια. Είναι ανάγκη. Γιατί όσο οι υποθέσεις «σέρνονται», τόσο η Ήπειρος μένει βαλτωμένη σε μια τοξική αντιπαράθεση, την ώρα που τα μεγάλα προβλήματα του τόπου περιμένουν λύσεις και όχι δικόγραφα και αναστολές.

Η Ήπειρος δεν αντέχει άλλη «αργία» στην ανάπτυξη και την πορεία προς το μέλλον.