Σε έναν τόπο όπου το αυτονόητο έχει πάει προ πολλού περίπατο και η ολοκλήρωση ακόμη και του πιο μικρού έργου καταλήγει να θυμίζει το γεφύρι της Άρτας, η διοίκηση του ΠΕΑΚΙ έρχεται να μας θυμίσει ότι –τελικά– όταν υπάρχει πραγματική θέληση, μπορούν να γίνουν μικρά θαύματα.

Τελευταίο παράδειγμα αποτελεί το κλειστό κωπηλατήριο. Ένας χώρος που μέχρι πρότινος παρουσίαζε μια μάλλον τριτοκοσμική εικόνα, μεταμορφώθηκε σε ένα σύγχρονο, πραγματικά ευρωπαϊκό προπονητήριο.

Το αξιοσημείωτο στην περίπτωση της διοίκησης του ΠΕΑΚΙ είναι πως δεν έχει στη διάθεσή της κανέναν πακτωλό χρημάτων, ούτε κρατικές χρηματοδοτήσεις εκατομμυρίων.

Με έξυπνες κινήσεις, στοχευμένες πρωτοβουλίες και κυρίως με μεράκι, αποδεικνύει στην πράξη ότι οι αλλαγές που έχει ανάγκη η αθλητική οικογένεια των Ιωαννίνων και η τοπική κοινωνία δεν απαιτούν πάντα βαθιές τσέπες, αλλά σωστή διαχείριση, συνεργασία και αγάπη.

Το παράδειγμά τους να γίνει μάθημα και σε άλλους φορείς της περιοχής, που κολλάνε στα γρανάζια της γραφειοκρατίας και της αδράνειας για το παραμικρό.