Αρκετές είναι οι εργασίες που έγιναν το τελευταίο διάστημα για την απομάκρυνση φερτών υλικών και κορμών δέντρων από το Ρωμαικό Υδραγωγείο προκειμένου να διαφυλαχθεί το μνημείο.

Τα νερά του Λούρου που είχαν φουσκώσει είχαν μεταφέρει μεγάλες ποσότητες ξύλων και κορμών με αποτέλεσμα «φρακάρουν» στα θεμέλια του υδραγωγείου.

Αυτό επαναλαμβάνεται σε περιόδους με έντονα καιρικά φαινόμενα και το μνημείο καταπονείται.

Έτσι επιβάλλονται οι τακτικοί καθαρισμοί για την διαφύλαξή του ώστε να παραδοθεί στις επόμενες γενιές.

Το Ρωμαικό Υδραγωγείο της Νικόπολης θεωρείται ένα από τα πιο εντυπωσιακά επιτεύγματα της αρχαιότητας.

Συνεχίζει να προκαλεί δέος με το μέγεθος και την αρτιότητά του. Κατασκευασμένο κατ’ εντολή του αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου μετά τη νίκη του στο Άκτιο (31 π.Χ.), το έργο αυτό σχεδιάστηκε για να υδροδοτήσει τη «νέα πόλη της νίκης», τη Νικόπολη, εξασφαλίζοντας την ευημερία χιλιάδων κατοίκων.

Η διαδρομή του νερού ξεκινούσε από τις πηγές του Αγίου Γεωργίου στον Λούρο και διένυε μια απόσταση περίπου 50 χιλιομέτρων. Η μηχανική πρόκληση της εποχής ήταν η διατήρηση μιας σταθερής, ήπιας κλίσης, ώστε το νερό να ρέει απρόσκοπτα προς τις δεξαμενές της πόλης. Για να επιτευχθεί αυτό, οι Ρωμαίοι μηχανικοί χρησιμοποίησαν τρεις διαφορετικές μεθόδους: διάνοιξη σηράγγων στα βουνά, λάξευση αγωγών στα βράχια και την ανέγερση των εμβληματικών τοξωτών γεφυρών που στέκουν μέχρι σήμερα επιβλητικές κοντά στη Φιλιππιάδα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου Πολιτισμού το υδραγωγείο παρέμεινε σε λειτουργία για σχεδόν πέντε αιώνες, μέχρι τη σταδιακή εγκατάλειψή του τον 5ο αιώνα μ.Χ.

Σήμερα, το υδραγωγείο και τα σωζόμενα τμήματα του αγωγού, ορατά σε σημεία όπως το Ριζοβούνι και ο Αρχάγγελος, αποτελούν πόλο έλξης για τους λάτρεις της ιστορίας.