Η εγκατάλειψη της ακριτικής Ελλάδας δεν γίνεται πλέον με δηλώσεις, αλλά με λουκέτα. Και μάλιστα αιφνιδιαστικά.

Πριν από λίγες ημέρες έκλεισε χωρίς καμία προειδοποίηση το στρατιωτικό φυλάκιο στο ορεινό Πληκάτι της Κόνιτσας. Τώρα σχεδόν τυχαία, αποκαλύφθηκε ότι την ίδια τύχη είχε και το στρατιωτικό φυλάκιο στους Δρυμάδες Πωγωνίου.

Καμία επίσημη ενημέρωση, καμία ανακοίνωση, κανένας στοιχειώδης σεβασμός προς τις τοπικές κοινωνίες και τους Δήμους, που πληροφορούνται τις αποφάσεις αφού αυτές έχουν ήδη εφαρμοστεί.

Στους Δρυμάδες, λειτουργεί στοιχειωδώς μεθοριακή διάβαση. Ένας και μόνο αστυνομικός, για έξι ώρες την ημέρα, ελέγχει τη διέλευση αποκλειστικά πεζών. Το πολυδιαφημισμένο αίτημα για τη λειτουργία τελωνείου, παρά τις κατά καιρούς υποσχέσεις και εξαγγελίες, έχει οδηγηθεί –όπως τόσα άλλα– στις καλένδες.

Η παρουσία του στρατιωτικού φυλακίου πάνω στα σύνορα δεν είχε μόνο επιχειρησιακή σημασία. Ήταν μια νησίδα αισθήματος ασφάλειας για τους λιγοστούς κατοίκους των παραμεθόριων χωριών. Ήταν η έμπρακτη απόδειξη ότι το κράτος είναι παρόν, ότι η πολιτεία δεν έχει γυρίσει την πλάτη σε περιοχές που εδώ και δεκαετίες πληρώνουν βαρύ το τίμημα εγκατάλειψης.

Σήμερα, αυτό το αίσθημα ασφάλειας αφαιρείται χωρίς καν εξηγήσεις. Η ακριτική Ελλάδα ερημώνει. Τα χωριά αδειάζουν. Οι νέοι φεύγουν. Και μαζί τους έχουν ήδη φύγει σχεδόν όλες οι δημόσιες υπηρεσίες που λειτουργούσαν στην επαρχία…

Εφορίες, τράπεζες, υποκαταστήματα οργανισμών.

Τώρα, αποσύρεται σιωπηρά και η στρατιωτική παρουσία.

Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας απαξιώνει ακόμη και να ενημερώσει τους θεσμικούς εκπροσώπους της Αυτοδιοίκησης. Δεν πρόκειται απλώς για διοικητική αβλεψία αλλά  για πολιτική επιλογή που αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται η περιφέρεια.. Ως βάρος για το κράτος των Αθηνών και όχι ως εθνικό κεφάλαιο.

Το κράτος που θέλει να ξεκινά από το Σύνταγμα και τελειώνει στο Κολωνάκι;

Και όχι το κράτος που θέλει έμπρακτα  να στηρίζει τους ανθρώπους που επιμένουν να ζουν στην περιφέρεια και δεν εγκαταλείπει τις ακριτικές περιοχές στη λήθη;

Γιατί όταν σβήνουν τα φώτα στα φυλάκια, δεν σβήνουν απλώς κτίρια. Σβήνει η παρουσία του κράτους. Και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό μήνυμα απ’ όλα.

Αν στα σύνορα δεν μένει ούτε ο στρατός τότε τι θα μείνει…

Κι όλοι εκείνοι που υπόσχονταν Τελωνείο στους Δρυμάδες γιατί σιωπηρά δέχονται το κλείσιμο του Φυλακίου;