Ο Γύρος της Λίμνης…γύρος των χορηγών

NIKOS MIXOS

NIKOS MIXOSΓράφει: Νίκος Μίχος

Στις αρχές της δεκαετίας του 80 δεν υπήρχαν αγωνιστικοί δρομείς. Προς το τέλος της δεκαετίας, κάποιοι, πρώην βετεράνοι αθλητές έφτιαξαν τον πρώτο σύλλογο και δημιούργησαν τους πρώτους αγώνες δρόμου. Τη δεκαετία του 90 έγιναν κι άλλοι σύλλογοι και περισσότεροι αγώνες.

Εγώ κι ο φίλος μου Γιώργος Ντανίκας, που δε βρίσκεται πια στη ζωή, πηγαίναμε σε κάποιους απ’ αυτούς τους αγώνες, οι οποίοι, κάθε χρόνο αυξάνονταν, κι οι σύλλογοι και οι αγώνες, με αποτέλεσμα να δεχόμαστε παράπονα, πως εμείς που έχουμε μια τόσο όμορφη πόλη και μια τόσο όμορφη λίμνη να μην έχουμε έναν αγώνα.

Πέρασαν κάποια χρόνια. Αν και προσπαθήσαμε με κάποιους άλλους να κάνουμε έναν Σύλλογο, δεν έγινε τίποτα. Εξάλλου είμασταν πολλοί λίγοι εκείνη την εποχή. Ο φίλος μου ο Γιώργος τη δεκαετία του 2000 είχε τα τρία κορίτσια του στο Σύλλογο κολύμβησης του ομίλου «Ποσειδώνας». Σε μια συζήτηση, αφού ήρθαμε σε επαφή με το συμβούλιο του συλλόγου, είδαμε ότι μπορούσαμε να κάνουμε και τμήμα δρομέων. Έτσι κι έγινε. Ο πρώτος αγώνας έγινε το Σεπτέμβρη του 2007 με τη βοήθεια του συλλόγου, των παιδιών του συλλόγου, των προπονητών, των γονιών αλλά και με τη βοήθεια άλλων δρομέων που ήρθαν από όλα τα μέρη της Ελλάδας. Εξάλλου είχαμε κι εμείς την τύχη να έχουμε τον δικό μας αθλητή από τα Γιάννενα γνωστό και στην υπόλοιπη Ελλάδα, ο οποίος βγήκε και πρώτος στον αγώνα, το Λάμπρο το Ζάραγκα. Έτσι έγινε ο πρώτος αγώνας.

Λόγω του μεγάλου αριθμού αθλητών που συγκέντρωνε και των χιλιομέτρων έγινε ένας από τους μεγαλύτερους αγώνες στην Ελλάδα. Όσοι αθλητές ήθελαν να πάρουν μέρος στον Μαραθώνιο «Γρηγόριος Λαμπράκης» έτσι τον ξέραμε εμείς οι παλαιοί και όχι Κλασσική Αθηνών (έτσι μετονομάστηκε από τους κυρίους της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού γιατί ενοχλούνταν φαίνεται να έχει το όνομα ενός αγωνιστή, ειρηνιστή, οραματιστή) έπρεπε να κάνουν πριν μεγάλα κομμάτια 20 και 30 χιλιομέτρων. Ο «γύρος της λίμνης» ήταν ένα τεστ γι’ αυτούς. Κάθε χρόνο συγκεντρωνόμαστε λοιπόν σ’ αυτόν τον αγώνα κι έτσι δεθήκαμε πιο πολύ μαζί μας. Είμασταν σίγουροι ότι ο αγώνας συνεχώς θα ανέβαινε χρόνο με τον χρόνο γιατί καθοριστικό ρόλο έπαιζαν η ημερομηνία και τα χιλιόμετρα (30).

Απ’ την άλλη, θέλαμε να ευαισθητοποιήσουμε τους τοπικούς φορείς μήπως και κάνουν κάτι για τη λίμνη μας, γι’ αυτό είχαμε αφιερώσει τον αγώνα σ’ αυτή. «Τρέχουμε για τη σωτηρία της λίμνης, τρέχουμε για ένα καλύτερο περιβάλλον» ήταν το σύνθημά μας. Αγώνες είχαμε να τρέξουμε, δεν είχαμε και τόση ανάγκη αλλά περισσότερο το κάναμε για τη λίμνη γιατί τον περισσότερο καιρό, εκεί βρισκόμαστε. Από τη βρωμιά και τη δυσωδία μας έπαιρνε το κλάμα. Βλέπαμε ότι μέρα με τη μέρα η λίμνη αργοπέθαινε, πιο πολύ από την αδιαφορία των υπευθύνων.

Πολλοί μπορεί να μας πουν ιδιόμορφους, γραφικούς αλλά στο σύνολό τους οι δρομείς είναι άνθρωποι ευαίσθητοι. Το όραμά μας ήταν διπλό: να κάνουμε κάτι για τη λίμνη και παράλληλα να δημιουργήσουμε ένα σύνολο αγώνων όπως: σκι, κωπηλασίας ακόμη και κολύμβησης με αποκορύφωση έναν Μαραθώνιο Λίμνης Ιωαννίνων. Σε λίγα χρόνια οι συμμετοχές των αθλητών θα είχαν ξεπεράσει έτσι τις 10000.

Γνωρίζουμε ότι ένας μαραθώνιος φέρνει πάντα κόσμο. Ο κάθε αθλητής που έρχεται να τρέξει φέρνει μαζί του τουλάχιστον 2 – 3 άτομα. Το ξέρουμε από το Μαραθώνιο της Αθήνας. Η Ήπειρος έτσι θα μπορούσε να βγει από την απομόνωση. Η ανεργία εν μέρει στα Γιάννενα θα εκλείψει αν υπάρξουν κατάλληλοι άνθρωποι να εκμεταλλευτούν τις ήδη υπάρχουσες αθλητικές εγκαταστάσεις. Εκτός των άλλων θα μπορέσουμε ένα αναδείξουμε τη λίμνη μας, τους αρχαιολογικούς μας χώρους, τα ποτάμια και τα βουνά μας. Ενδείκνυται άλλωστε η πόλη μας και για ορεινούς αγώνες τρεξίματος που δε θα έχουν να ζηλέψουν τίποτα από άλλους αγώνες.

Το λέω ξανά πως η πόλη μας έχει ένα στολίδι, τη λίμνη μας, που αν την αξιοποιήσουμε σωστά θα αποφέρει μεγάλα κέρδη στους ντόπιους. Και το λέω αυτό γιατί σε αγώνες του εξωτερικού που γίνονται περιμετρικά από κάθε λίμνη, οι άνθρωποι εκεί κατάφεραν πολλά πράγματα. Και μάλιστα λίμνες μικρότερης έκτασης από τη δική μας. Τα οφέλη πολλά: Ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις, τουριστικά καταλύματα, αεροπορικές γραμμές, μια ανάσα για την οικονομία της πόλης και την ανεργία. Και αναρωτιέμαι: πως είναι δυνατόν να γνωρίζω εγώ, ένας απλός άνθρωπος, και να μην το γνωρίζουν άνθρωποι που κάθονται σε πιο υπεύθυνες θέσεις. Το μόνο που μπορώ να υποθέσω είναι ότι ενδιαφέρονται μόνο για το παρόν και όχι για το μέλλον. Επαναπαύονται μόνο σε κάποιες χορηγίες – επιχειρηματικές κινήσεις.

Όμως τέτοια αθλητικά γεγονότα για να έχουν επιτυχία, όπως τη φαντάζομαι, πρέπει να αγκαλιαστούν από όλη την πόλη, από όλους τους φορείς, από όλους τους συλλόγους. Τέτοιοι αγώνες δε μπορούν γίνουν από ένα συμβούλιο 7 ατόμων. Πρέπει να γίνει Πανγιαννιωτική συνέλευση και να οριστεί επιτροπή αγώνα. Δεν υπάρχει μεγάλος αγώνας στον κόσμο χωρίς επιτροπή. Ο Σύλλογος πρέπει να ασχοληθεί με τα αθλητικά τμήματα και για τον αγώνα να είναι αποκλειστικά υπεύθυνη η επιτροπή αγώνα. Η επιτροπή θα πρέπει να απαρτίζεται από άτομα από όλους τους χώρους. Οργανωτής ο Σύλλογος «Ποσειδών» και συνδιοργανωτές οι υπόλοιποι σύλλογοι. Έτσι θα συμμετέχει όλη η πόλη.

Όσο είναι καιρός πρέπει να συνεργαστούμε και να αφήσουμε κατά μέρους τις προσωπικές φιλοδοξίες και τα τηλεοπτικά σόου, γιατί αν συνεχίσουμε έτσι όλο και λιγότεροι Γιαννιώτες θα τρέχουν στον αγώνα. Πολλά ακούστηκαν για τον φετινό αγώνα από πολλούς δρομείς. Πολύ καλές οι χορηγίες και χωρίς αυτές δε γίνονται αγώνες, το ξέρουμε. Ακούσαμε φέτος ότι βρέθηκε ο μέγας χορηγός για να καλύψει τα έξοδα του αγώνα.

Όταν όμως ο χορηγός αναλαμβάνει δραστηριότητες που θα έπρεπε να έχει η επιτροπή αγώνα, τότε το πράγματα μπερδεύονται. Κάτι που σχολιάστηκε επίσης αρνητικά ήταν το γεγονός ότι το μετάλλιο του τερματισμού, ένα έργο τέχνης που φιλοτεχνήθηκε από το μεγάλο γλύπτη Θεόδωρο Παπαγιάννη, έφερε στο πίσω μέρος του το όνομα του μεγάλου χορηγού. Αυτό πρόσβαλε την αισθητική αρκετών από εμάς.

Αναρωτηθήκαμε αρκετοί «αφού ήταν μέγας χορηγός γιατί η συμμετοχή ήταν 15 ευρώ;» γιατί έπρεπε να παίξουμε το δικό τους παιχνίδι; Γιατί έπρεπε να υποβαθμιστεί ο αγώνας μας; Τον επόμενο αγώνα να κάνει λοιπόν ένας χορηγός – επιχειρηματίας, μια εταιρία της πλάκας κι ένας πρόεδρος συλλόγου.

Άλλο μέγα λάθος ήταν ότι τα μπλουζάκι (σημειωτέον τα πληρώναμε 5ευρώ) έφεραν το λογότυπο του μέγα χορηγού, ενώ σε κανένα σημείο δε φαινόταν ο σύλλογος που οργάνωνε τον αγώνα. Στο μέλλον όπως συμβαίνει στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ, που τα αγόρασαν όλα επιχειρηματίες, έτσι θα γίνει και στους αγώνες δρόμου.

Ήδη άρχισε να γίνεται στους μεγάλους αγώνες αποβλέποντας έτσι σε πολλά κέρδη. Δε λέω να μη συμμετέχουν, αλλά να είναι μέσα στην επιτροπή και να έχουν λόγο όπως και οι άλλοι. Αν είναι να πουλήσουμε τον αγώνα σ’ αυτούς δεν τους θέλουμε. Θέλουμε μικρούς χορηγούς και πολλούς. Κι αν δεν τους έχουμε ξέρουμε να κάνουμε τον αγώνα κι αλλιώς.

Έκανα υπομονή 4 χρόνια νομίζοντας ότι κάτι θα άλλαζε, αλλά δεν πήγαινε άλλο και νομίζω ότι μου πέφτει λόγος να τα τονίσω. Εγώ στους πρώτους αγώνες έφερα το 80% των αθλητών κι εγώ αν θέλω μπορώ να τους αποτρέψω και να κάνουμε έναν αγώνα λίμνης όπως τον θέλουμε, χωρίς κύπελλα και μετάλλια, χωρίς χορηγούς αν δεν έχουμε.

Μας αρκεί ένα κλαδί ελιάς. Εάν γινόταν αγώνας όπως έπρεπε δε θα ξεχνούσαν τον φίλο μου, το Γιώργο το Ντανίκα. Ούτε μια αναφορά στο όνομά του δεν έγινε, ούτε μια αφίσα δική του σε κανένα σημείο του αγώνα για να τον γνωρίσουν οι νεότεροι. Με το Γιώργο είχαμε τα ίδια οράματα. Λέγαμε ότι εμείς απλώς κάναμε την αρχή και θα βρίσκαμε την ανάλογη ανταπόκριση στο μέλλον. Δυστυχώς δεν έγινε έτσι.

Μπορεί να στεναχώρησα κάποιους αλλά κάθε χρόνο γίνονται τα ίδια λάθη και δε πρέπει να χαθεί άλλος χρόνος. Αυτός είναι ο λόγος που τα αναφέρω. Εξάλλου κι εγώ στο σύλλογο «Ποσειδών» ανήκω και θα συνεχίσω να ανήκω.

Με αγωνιστική διάθεση
Νίκος Μίχος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ