Η Ογκολογική Κλινική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων, ένας χώρος που θα έπρεπε να αποτελεί φάρο ελπίδας και επιστημονικής πρωτοπορίας, βρίσκεται τους τελευταίους δύο μήνες σε μια επώδυνη «περιδίνηση» που δεν τιμά κανέναν.

Αντί για ειδήσεις για ιατρικά επιτεύγματα ή την επιτακτική διεκδίκηση ενός σύγχρονου Ογκολογικού Κέντρου στα Ιωάννινα, οι πολίτες γίνονται μάρτυρες μιας σφοδρής εσωτερικής σύγκρουσης μεταξύ του Διευθυντή και των ειδικευμένων γιατρών.

Μηνυτήριες αναφορές, προκαταρκτικές έρευνες από τη Διοίκηση και ένα κλίμα έντασης που απλώνεται πάνω από τους θαλάμους των ασθενών.

Είναι σαφές ότι ουδείς πολίτης μπορεί ή οφείλει να κάνει τον δικαστή, αναζητώντας ποιος έχει το δίκαιο και ποιος το άδικο σε αυτή τη διαμάχη.

Αυτό όμως που απαιτεί η κοινωνία της Ηπείρου και της Δυτικής Ελλάδος είναι η άμεση και αποτελεσματική λύση των θεμάτων. Τέτοιες κλινικές, που διαχειρίζονται τον ανθρώπινο πόνο στην πιο ευάλωτη στιγμή του, οφείλουν να λειτουργούν με ηρεμία και απόλυτη σύμπνοια.

Όλα όσα συμβαίνουν έπρεπε είτε να είχαν αποφευχθεί, είτε να έχουν επιλυθεί εν τη γενέσει τους.

Η παράταση αυτής της κρίσης μόνο ζημιά προκαλεί στο κύρος του νοσηλευτικού ιδρύματος και, κυρίως, στην ψυχολογία των ασθενών που έχουν ανάγκη από ασφάλεια και όχι από «ιατρικούς πολέμους».