Μια ιστορία για το Χριστουγεννιάτικο δέντρο

DENTRO MPALA

DENTRO MPALAΑγαπητό Epiruspost

Το πρωί του Σαββάτου βρέθηκα στην κεντρική πλατεία των Ιωαννίνων. Είδα κι γω, όπως και πολλοί άλλοι συμπολίτες μου, το νέο Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Εικαστικός δεν είμαι, ούτε έχω τις γνώσεις να το κρίνω ως…έργο τέχνης….

Βρέθηκα και το βράδυ του Σαββάτου στην πλατεία, όπου το δέντρο φωτίστηκε.

Τι μελαγχολία…

Το μυαλό κάνει περίεργα παιχνίδια κάποιες φορές!

Το ταξίδι μου σταμάτησε κάπου στα τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα.

Ήμουν δεν ήμουν εννιά χρονών. Λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα οι γονείς μου έπρεπε να με μεταφέρουν στο ΚΑΤ, στην Αθήνα, για σοβαρούς λόγους υγείας.

Πίσω στο σπίτι, έμεναν τα δυο μικρότερα αδέρφια μου με τους παππούδες.

Βαριά η ατμόσφαιρα.

Ήταν τότε, θυμάμαι, που ένας θείος, περπατώντας κανένα δίωρο, έφερε ένα κλαδί από έλατο.

Και η μάνα μας, έβγαλε από ένα κουτί μερικές χρωματιστές μπάλες και μια γιρλάντα χρυσαφί.

Τα βάλαμε στα κλαδιά.

Και μετά μπήκαν τα λαμπάκια που αναβόσβηναν. Τα πρώτα που έβλεπα, αφού λίγες μέρες πριν, η ΔΕΗ είχε καταφέρει να βάλει ηλεκτρικό ρεύμα, σε αυτόν τον απομακρυσμένο συνοικισμό.

Την επόμενη ήταν προγραμματισμένο το ταξίδι για την Αθήνα.

Δεν θυμάμαι πολλά από τη συνέχεια…

Θυμάμαι όμως πως όταν επέστρεψα το κλαδί από τον έλατο ήταν στη θέση του. Και όταν κατέβηκαν οι χρωματιστές μπάλες, θέλαμε να το φυτέψουμε για να γίνει δέντρο…

Ακολούθησαν πολλά Χριστουγεννιάτικα δέντρα από τότε. Πιο πλούσια και πιο λαμπερά. Εκείνο όμως ήταν το ομορφότερο της ζωής μου.

Δεν ξέρω πραγματικά τι συμβαίνει στην εποχή μας…

Δεν ξέρω γιατί θα πρέπει να γίνονται τέτοιοι πειραματισμοί με το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Σας είπα άλλωστε… Εικαστικός δεν είμαι.

Ξέρω μόνο ένα…

Τα Χριστούγεννα δεν χρειάζονται πολλά λαμπάκια, δεν χρειάζονται μαγικά χωριά και ψεύτικα χαμόγελα.

Αγάπη χρειάζεται. Και η μαγεία με την οποία μπορεί ο καθένας να φτιάξει το δικό του παραμύθι…

Ή την έχεις ή δεν την έχεις…

Με εκτίμηση
Α.Α.

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ