Μπορεί ένας κόμβος να κοστίζει εκατομμύρια, να διαθέτει πεζοδρόμια από μάρμαρο επειδή έτσι ήθελε ο μελετητής, και αφού έχει ολοκληρωθεί να διαπιστώνεται ότι… κάποιες εκτάσεις ήταν τελικά ιδιωτικές και πρέπει να καταβληθεί το ποσό της απαλλοτρίωσης; Στην Ήπειρο, όλα είναι δυνατά.

Το Περιφερειακό Συμβούλιο μετατράπηκε σε πεδίο σφοδρής αντιπαράθεσης με αφορμή την κήρυξη αναγκαστικής απαλλοτρίωσης για τον κόμβο στη θέση Λαψίστα, επί της Εθνικής Ιωαννίνων-Κοζάνης.

Ο λόγος; Όπως παραδέχθηκε ο Περιφερειάρχης, προέκυψε εκ των υστέρων ότι ένα τμήμα της έκτασης ήταν ιδιωτικό, γεγονός που οδηγεί τώρα σε δικαστικές αίθουσες για τον καθορισμό της τιμής μονάδας.

«Αχρείαστα και πανάκριβα έργα»

Η αντιπολίτευση εξαπέλυσε «κεραυνούς» για τη σκοπιμότητα και το κόστος του έργου. Ο Λάμπρος Γεωργόπουλος έκανε λόγο για έναν «πολύ ακριβό και αχρείαστο κόμβο», αναρωτώμενος πώς είναι δυνατόν να μην γνωρίζουν το ιδιοκτησιακό καθεστώς πριν ξεκινήσει η κατασκευή.

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Γιάννης Στέφος τόνισε ότι τα κόστη δεν δικαιολογούνται, ενώ ο Στέφανος Ζούμπας χαρακτήρισε τον κόμβο «αλπρόσαλλο», σημειώνοντας ότι κανείς δεν καταλαβαίνει πώς μπαίνει και πού κατευθύνεται ο οδηγός.

Ο Γιώργος Πρέντζας υπογράμμισε ότι πέρα από την απαλλοτρίωση το κρίσιμο είναι το κόστος του ίδιου του κόμβου!

Ο αντίλογος και τα μάρμαρα

Ο Περιφερειάρχης Αλέξανδρος Καχριμάνης, εμφανώς ενοχλημένος, σήκωσε το γάντι επικαλούμενος την οδική ασφάλεια. «Είναι ντροπή να μιλάμε έτσι για κόμβους που σώζουν ζωές», ανέφερε, σημειώνοντας ότι στη Λαψίστα έχουν σημειωθεί θανατηφόρα τροχαία.

Μάλιστα υποστήριξε πως σε όλα τα σημεία όπου έγιναν κόμβοι έχουν καταγραφεί από 17 μέχρι δυο- τρεις νεκροί σε τροχαία και απέδωσε την μείωση των ατυχημάτων στην λειτουργία των κόμβων!!!

Υποστήριξε ότι οι μελέτες δεν είναι «ένα κιλό κρέας» και ότι η ασφάλεια των πολιτών αποτελεί θέμα κοινωνικής ευαισθησίας που δικαιολογεί έκτακτα μέτρα.

Ωστόσο, η σκιά των δηλώσεων του περασμένου καλοκαιριού παραμένει βαριά. Τότε που ο ίδιος ο Περιφερειάρχης είχε δικαιολογήσει το εξωφρενικό κόστος του συγκεκριμένου έργου –ξεπερνά τα δύο εκατομμύρια- λέγοντας την αμίμητη ατάκα: «Ο μελετητής ήθελε μάρμαρο στα πεζοδρόμια… Δεν μπορούσα να του το αρνηθώ».

Ερωτήματα που ζητούν απάντηση

Η περίπτωση της Λαψίστας αναδεικνύει για άλλη μια φορά το «μοντέλο» κατασκευής έργων στην Ήπειρο: Μελέτες που αλλάζουν στην πορεία, προϋπολογισμοί που εκτοξεύονται για αισθητικούς λόγους και ιδιοκτησίες που ανακαλύπτονται αφού έχουν πέσει τα μπετά.

Όσο για το μάρμαρο; Μάλλον θα είναι το μόνο πράγμα που θα μείνει να θυμίζει το κόστος μιας «ασφάλειας» που πληρώνεται από δημόσιο χρήμα ακόμη κι αν προέρχεται από το Ταμείο Ανάκαμψης.