Η εικόνα είναι γνώριμη σε όποιον επιχειρήσει να διασχίσει την παραλίμνια οδό των Ιωαννίνων, ειδικά τις ώρες αιχμής: Τεράστια τουριστικά λεωφορεία σταματημένα στη μέση του δρόμου, φλας που αναβοσβήνουν, τουρίστες να αποβιβάζονται ή να επιβιβάζονται ανάμεσα σε κινούμενα οχήματα και μια ατέλειωτη ουρά αυτοκινήτων που περιμένει υπομονετικά (ή όχι και τόσο).

Το πρόβλημα της φόρτωσης και εκφόρτωσης των τουριστικών λεωφορείων στην «καρδιά» της τουριστικής ζώνης των Ιωαννίνων έχει εξελιχθεί σε μάστιγα.

Παρά το γεγονός ότι η πόλη επενδύει συστηματικά στην εξωστρέφεια και την προσέλκυση επισκεπτών, η βασική υποδομή —ένας καθορισμένος και λειτουργικός χώρος για τα λεωφορεία— παραμένει ένα άπιαστο όνειρο.

Η έλλειψη οργανωμένων σημείων στάσης αναγκάζει τους οδηγούς των λεωφορείων να αυτοσχεδιάζουν. Το αποτέλεσμα;

• Μπλοκάρισμα της κυκλοφορίας: Ο δρόμος, που ήδη είναι στενός, «κλείνει» ουσιαστικά από τον όγκο των οχημάτων.
• Κίνδυνος ατυχήματος: Οι τουρίστες αποβιβάζονται ή επιβιβάζονται συχνά στο οδόστρωμα.
• Αισθητική υποβάθμιση: Η ομορφότερη διαδρομή της πόλης μετατρέπεται σε έναν άτυπο σταθμό λεωφορείων.

Το πιο εξοργιστικό για τους κατοίκους και τους επαγγελματίες της περιοχής είναι η παρατηρούμενη απάθεια. Οι αρμόδιοι φορείς φαίνεται να «νίπτουν τας χείρας τους», αφήνοντας το πρόβλημα να λυθεί από μόνο του ή, για την ακρίβεια, να διαιωνίζεται. Δεν υπάρχει ούτε επαρκής αστυνόμευση για να περιοριστεί η αυθαιρεσία, ούτε —το κυριότερο— ένας σοβαρός σχεδιασμός για την οριστική λύση του ζητήματος.

Αν τα Ιωάννινα θέλουν να λογίζονται ως σύγχρονος τουριστικός προορισμός, δεν μπορούν να επιτρέπουν αυτή την εικόνα στην «βιτρίνα» τους.

Η ανάγκη για καθορισμένο χώρο στάθμευσης και αυστηρούς κανόνες στη φόρτωση-εκφόρτωση είναι πλέον κάτι παραπάνω από επιτακτική. Είναι ζήτημα σεβασμού προς τους πολίτες, αλλά και προς τους ίδιους τους επισκέπτες.