Κατακλύζονται τις τελευταίες ημέρες τα κοινωνικά δίκτυ από φωτογραφίες που «ποστάρουν» αυτοδιοικητικοί με ιδιαίτερη αδυναμία τις διαβάσεις και την άσφαλτο…

Ποζάρουν μπροστά σε φρεσκοβαμμένες γραμμές, ή άσφαλτο που ακόμη… αχνίζει, ποστάρουν βίντεο με συνεργεία που απλώνουν πίσσα και συνοδεύουν τις εικόνες με πανηγυρικές λεζάντες για την «αναβάθμιση της καθημερινότητας».

Μόνο που όλα αυτά δεν είναι έργο. Είναι το ελάχιστο καθήκον. Είναι η στοιχειώδης υποχρέωση μιας οργανωμένης πολιτείας προς τους πολίτες της: να κυκλοφορούν σε ασφαλείς δρόμους, με σήμανση που δεν έχει ξεθωριάσει από την εποχή του… φιλμ και με άσφαλτο που δεν έχει κεντηθεί από δεκαετίες με λακκούβες.

Κι όμως, στην Ήπειρο του 2025, τέτοιες αυτονόητες παρεμβάσεις παρουσιάζονται σχεδόν ως… κατόρθωμα!

Οι αυτοδιοικητικοί μοιάζουν να πιστεύουν ότι οι πολίτες έχουν πια τόσο χαμηλώσει τον πήχη, που θα αισθανθούν ευγνωμοσύνη αν δουν λίγη μπογιά έξω από το σχολείο του παιδιού τους ή αν συναντήσουν λίγα μέτρα καινούριας ασφάλτου στον δρόμο για το χωριό τους.

Σαν να βρισκόμαστε ακόμη στη δεκαετία του ’60.

Αντί για ουσιαστικές υποδομές, για καινοτόμες παρεμβάσεις που θα αλλάξουν την πορεία του τόπου και θα δώσουν κατεύθυνση για τα επόμενα χρόνια, οι τοπικοί άρχοντες επιλέγουν να πλασάρουν τα αυτονόητα ως προσωπικά επιτεύγματα.

Βιολογικοί καθαρισμοί σέρνονται εδώ και χρόνια χωρίς να τελειώνουν, αποχετευτικά δίκτυα μένουν θαμμένα, δίκτυα ύδρευσης που έχουν γίνει σουρωτήρι… Κτίρια που ρημάζουν, χωριά που σβήνουν.. Δρόμοι εγκαταλειμμένοι, πεζοδρόμια σπασμένα και σκουπίδια σωροί..

Η Ήπειρος χρειάζεται όραμα, χρειάζεται στρατηγικό σχεδιασμό, διεκδίκηση κονδυλίων, ώριμες μελέτες και έργα που θα αφήσουν αποτύπωμα στον τόπο. Χρειάζεται τομές..

 Η πόλη των Ιωαννίνων χρειάζεται περιποίηση, χρειάζεται παρεμβάσεις που θα απαντούν σε προβλήματα, χρειάζεται κυκλοφοριακές τομές, χρειάζεται μέτρα για την ρύπανση..

Στην πραγματική ζωή υπάρχουν απαιτήσεις πέρα από τα τετριμμένα..

Και το μέλλον ενός τόπου δεν δημιουργείται με καρδούλες και like…