Αν από την ειδική συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου για τον απολογισμό έργου της Περιφερειακής Αρχής, απουσίαζαν οι διάσπαρτες κορώνες του Περιφερειάρχη, θα περνούσε στην ιστορία ως η πιο αδιάφορη..

Γιατί ο απολογισμός έργου είναι σχεδόν ίδιος με αυτόν της προηγούμενης και πιο προηγούμενης χρονιάς..

Οι αναφορές όμως του Περιφερειάρχη στις νταλίκες που φέρνουν «ξένο γάλα», στην  Τράπεζα Πειραιώς και τη Γαία Επιχειρείν που.. εκδικήθηκε την Περιφέρεια και στις  περίφημες μελέτες για τους οδικούς άξονες που οι εταιρείες της Αθήνας δεν ξέρουν τι κάνουν και βγάζουν πολύ υψηλούς προϋπολογισμούς και το γεγονός ότι αυτοανακηρύχθηκε ως «Δον Κιχώτης» και «μοναχικός καβαλάρης» είναι τα στοιχεία που συνθέτουν την εικόνα όχι μόνο της Περιφερειακής Αρχής αλλά και της Περιφέρειας Ηπείρου..

Και η εικόνα αυτή δεν παραπέμπει στο μέλλον.. Δεν αποτυπώνει ένα πλήρες αναπτυξιακό σχέδιο, ένα όραμα.. Είναι κορώνες χωρίς περιεχόμενο που αποδεικνύουν αυτό ακριβώς που λέει ο Περιφερειάρχης.. Πως ότι γίνεται αποφασίζεται από τον ίδιο, είτε γιατί το θέλουν κάποιοι κάτοικοι, είτε γιατί είναι το δικό του απωθημένο.

Δώδεκα ολόκληρα χρόνια ο Περιφερειάρχης Ηπείρου επαναλαμβάνει την ίδια ακριβώς ιστορία: η Εγνατία και η Ιόνια είναι «γεμάτες νταλίκες με σκόνη γάλακτος». Από το 2014, με «όλη του τη φωνή» —όπως ο ίδιος ομολογεί— διαμαρτύρεται για τις ελληνοποιήσεις, για το «πάρτι» στον ΟΠΕΚΕΠΕ, για τα «μαϊμού» βοσκοτόπια. Από το 2018 ο νόμος για τη σήμανση προέλευσης «δεν εφαρμόστηκε ποτέ». Και τώρα, το 2026, με το ίδιο μικρόφωνο, την ίδια ατάκα, διατυπώνεται η ίδια απορία: «γιατί κανένας δεν ακούει;».

Το ερώτημα που προκύπτει είναι απλό: Μήπως επειδή ο ίδιος βρίσκεται στο τιμόνι της Περιφέρειας Ηπείρου από το 2010; Μήπως επειδή σε δεκαέξι χρόνια θητείας, με τόσες «γεμάτες νταλίκες» να περνούν υποτίθεται μπροστά από τα μάτια των αρχών στην Εγνατία, ούτε μία —ούτε μία— δεν έχει εντοπιστεί; Δώδεκα χρόνια συνεχόμενης διέλευσης μεταφράζονται σε έναν τεράστιο στόλο οχημάτων. Αν είχε ακινητοποιηθεί έστω και μία νταλίκα τον μήνα, οι αποθήκες της περιοχής θα είχαν γεμίσει. Αντί για αποτελέσματα όμως, καταγράφονται μόνο γενικές περιγραφές και πύρινες αγορεύσεις στο Περιφερειακό Συμβούλιο.

Η αυτοαποκαλούμενη ιδιότητα του «Δον Κιχώτη» αποτελεί μια βολική επικοινωνιακά εικόνα. Μόνο που ο αυθεντικός Δον Κιχώτης του Θερβάντες τουλάχιστον έπεφτε με αυτοθυσία πάνω στους ανεμόμυλους.

Στην περίπτωση της Ηπείρου, ο μοναχικός καβαλάρης παρατηρεί τους ανεμόμυλους επί δωδεκαετία από ασφαλή απόσταση, τους υποδεικνύει στα μέσα ενημέρωσης, παραχωρεί συνεντεύξεις γι’ αυτούς —και εκκινεί την ίδια διαδικασία την επόμενη εβδομάδα. Ένας διαρκής καλπασμός που δεν φτάνει ποτέ στον προορισμό του.

Η Τράπεζα Πειραιώς που… έγινε βεντέτα

Επειδή η μόνιμη μάχη κατά των γαλατάδων δεν επαρκεί πλέον για να δικαιολογήσει τις αστοχίες, το σκηνικό μεταφέρεται στη δεύτερη πράξη του ιπποτικού δράματος: το Πάρκο Υψηλής Έρευνας και Καινοτομίας. Το έργο των τυμπανοκρουσιών του 2019, τα 25 εκατομμύρια του Ταμείου Ανάκαμψης που χάθηκαν οριστικά, ο άγονος διαγωνισμός και η ένταξη στο ΕΣΠΑ που παρέμεινε «στα χαρτιά».

Το επίσημο αφήγημα αρνείται οποιαδήποτε ευθύνη της Περιφέρειας, παρά το γεγονός ότι στηρίχθηκε ολόκληρη επένδυση εκατομμυρίων σε ένα απλό, προφορικό «θετικό νεύμα» της Τράπεζας Πειραιώς, χωρίς την ύπαρξη γραπτής δέσμευσης. Για το ναυάγιο ενοχοποιείται αποκλειστικά η Τράπεζα. Και ο λόγος; Επειδή ο Περιφερειάρχης τα έβαλε με τη Γαία Επιχειρείν. «Ο νοών νοείτω», ειπώθηκε χαρακτηριστικά.

Η θεωρία αυτή προϋποθέτει ότι μια συστημική τράπεζα, με ισολογισμούς δισεκατομμυρίων, αποφάσισε ένα πρωί να εκδικηθεί την περιφερειακή αρχή των Ιωαννίνων επειδή ασκεί κριτική στον ΟΠΕΚΕΠΕ, πετώντας στον κάδο απορριμμάτων ένα ώριμο επενδυτικό σχέδιο. Πρόκειται για μια αντίληψη που θέλει τις διεθνείς αγορές και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα να λειτουργούν με όρους προσωπικής βεντέτας και γινατιού, και όχι με βάση αυστηρά πιστοληπτικά κριτήρια, business plans και επιτροπές κινδύνου.

Το γεωλογικό θαύμα του ασβεστόλιθου και οι «μαγικές» εκπτώσεις

Όταν η ρητορική αφήνει τις τράπεζες και περνά στον τομέα της γεωλογίας, η κοινή λογική υποχωρεί. Ο ισχυρισμός ότι η Περιφέρεια μπορεί να αναλάβει μεγάλα οδικά έργα –όπως το Κόνιτσα-Καλπάκι– και να μειώσει το κόστος τους στο ΜΙΣΟ (στα 20 εκατομμύρια αντί για τα 40 που υπολογίζει το αρμόδιο Υπουργείο), επειδή οι Αθηναίοι μηχανικοί αγνοούν ότι η Ήπειρος διαθέτει… ασβεστόλιθο, στερείται σοβαρότητας.

Σύμφωνα με αυτή τη λογική, οι κρατικοί μηχανικοί χρέωναν άσκοπα μεταφορικά υλικών από τα Ιωάννινα, καθώς αγνοούσαν ότι ο δρόμος στρώνεται με τις πέτρες που βρίσκονται διάσπαρτες στο βουνό. Όσο για τις μελέτες της περιόδου 2008-2019, η ειρωνεία της περιφερειακής αρχής ήταν ισοπεδωτική, κάνοντας λόγο για «έχετε γεια βρυσούλες» και φουσκωμένους προϋπολογισμούς με άχρηστους «χαλικοπάσαλους». Μια μόνιμη επίκληση ευθυνών προς τρίτους: στους ζωντανούς, στους απελθόντες, στους προηγούμενους και στους επόμενους.

Η πραγματικότητα των Fast Track εκατομμυρίων

Πίσω από τις δημόσιες αντιπαραθέσεις και τις θεωρίες συνωμοσίας, η καθημερινή διοικητική πραγματικότητα στην Πλατεία Πύρρου κινείται σε τελείως διαφορετικούς ρυθμούς. Την ώρα που καταγγέλλεται η γραφειοκρατία και η δυσλειτουργία των Αθηνών, στην Περιφερειακή Επιτροπή καταγράφεται ένα μπαράζ «fast track» διαδικασιών.

Τεχνικές περιγραφές copy paste, πρόχειρες μελέτες, απευθείας αναθέσεις και παρατάσεις ακόμη και σε έργα που ξεκίνησαν με την μορφή του κατ’ επείγοντος.

Στο τέλος της ημέρας, ο απολογισμός έργου δεν κρίνεται από τις ατάκες που θα αναπαραχθούν στα καφενεία, αλλά από τα απτά αποτελέσματα στην καθημερινότητα των Ηπειρωτών.

Και εκεί η εικόνα είναι αμείλικτη. Όταν οι μελέτες απαξιώνονται, οι νταλίκες γεμίζουν την Εγνατία και την Ιόνια με σκόνη γάλακτος και η επιστημονική κοινότητα υποκλίνεται στο “θαύμα του ασβεστόλιθου”, η σοβαρότητα πάει περίπατο.

Το πρόβλημα με το μοντέλο του “μοναχικού καβαλάρη” δεν είναι μόνο η γραφικότητα των επιχειρημάτων του, αλλά το κόστος που πληρώνει ο τόπος. Όταν η ανάπτυξη μιας ολόκληρης Περιφέρειας εξαρτάται από τα προσωπικά “απωθημένα” ή τις αυθόρμητες επιθυμίες ενός και μόνο ανθρώπου, τότε το μέλλον της Ηπείρου υποθηκεύεται. Δεκαέξι χρόνια μετά, οι κορώνες χωρίς περιεχόμενο έχουν κουράσει.

Αυτή είναι η πραγματική Ήπειρος σήμερα. Μια Περιφέρεια που αντί να σχεδιάζει το 2030, παραμένει εγκλωβισμένη στα απωθημένα του παρελθόντος, με έναν “μοναχικό καβαλάρη” που αρνείται να καταλάβει ότι το άλογό του έχει κουραστεί..