Η κατάσταση στους δρόμους των Ιωαννίνων έχει ξεπεράσει κάθε όριο ανοχής. Από το κέντρο, τη Σπύρου Λάμπρου και τη Σουλίου, μέχρι τα Καρδαμίτσια και τις γύρω γειτονιές, το οδικό δίκτυο θυμίζει βομβαρδισμένο τοπίο, με τους εργολάβους να να προχωρούν σε «έργα» που μετατρέπονται σε καθημερινές παγίδες θανάτου.

Δεν πρόκειται για απλές κακοτεχνίες. Βαθιές καθιζήσεις, ανοιχτά φρεάτια και λακκούβες-κρατήρες που μένουν εκτεθειμένες για εβδομάδες ή και μήνες.

Οι τρύπες στη Σουλίου είναι ενδεικτικές αλλά φαίνεται ότι είναι το λιγότερο που συμβαίνει.. Η Σπύρου Λάμπρου μοιάζει με πραγματικό σουρωτήρι.. Αυλάκια ακόμη και πάνω σε διασταυρώσεις που μένουν ανοιχτά και εκεί όπου πέρασε ο αγωγός φυσικού αερίου καθιζήσεις και τρύπες..

 Οι πρόχειρες παρεμβάσεις με κορύνες και κολωνάκια λειτουργούν απλώς ως «διακοσμητικά» στοιχεία που υπενθυμίζουν τον κίνδυνο, χωρίς ποτέ να τον εξαλείφουν.

Ο δρόμος από την πλατεία  Ομήρου προς τις φυλακές Σταυρακίου και το οδικό δίκτυο στα Καρδαμίτσια είναι παραδομένο σε έργα που δεν τελειώνουν με αμέτρητες παγίδες και τα κολωνάκια να συναγωνίζονται σε αριθμό αυτά που συναντά κανείς από το Μέτσοβο μέχρι τα Γιάννινα κάνοντας την Εγνατία Οδό..

Όταν πέφτει το σκοτάδι, η κατάσταση γίνεται εφιαλτική. Οι παγίδες γίνονται αόρατες και ο χρόνος αντίδρασης εκμηδενίζεται. Ιδιαίτερα για τους νέους ανθρώπους και τους εργαζόμενους που κινούνται με δίκυκλα, κάθε μέτρο διαδρομής μοιάζει με ρώσικη ρουλέτα. Η ασφάλεια των πολιτών φαίνεται πως θυσιάζεται στον βωμό της προχειρότητας.

Η οργή των πολιτών ξεχειλίζει. Οι καταγγελίες πέφτουν βροχή, με το αίτημα πλέον να είναι ένα..  Η παρέμβαση Εισαγγελέα πριν θρηνήσουμε θύματα. Δήμος και εταιρείες –κυρίως αυτές του φυσικού αερίου και της οπτικής ίνας- οφείλουν να σταματήσουν το πινγκ-πονγκ των ευθυνών, να συντονιστούν και να επέλθει η τάξη στην πόλη.

Η πόλη δεν ανήκει στους εργολάβους, ανήκει στους κατοίκους της. Η ασφάλεια δεν είναι πολυτέλεια, είναι αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα και η ανοχή έχει πλέον εξαντληθεί.