Ο Κανονισμός Λειτουργίας ενός Περιφερειακού Συμβουλίου δεν είναι υπόθεση ούτε της Προέδρου του Σώματος ούτε των επικεφαλής των παρατάξεων. Είναι ο κανονισμός με τον οποίο λειτουργεί το σύνολο του Περιφερειακού Συμβουλίου και, ως εκ τούτου, η διαδικασία διαμόρφωσής του έχει και θεσμική και πολιτική σημασία.

Και εδώ προκύπτει μια ενδιαφέρουσα διαφορά ανάμεσα στην Ήπειρο και σε άλλες Περιφέρειες της χώρας.

Σε αρκετές Περιφέρειες, η προσαρμογή του Κανονισμού στα νέα δεδομένα δεν αντιμετωπίστηκε ως υπόθεση μιας κλειστής συνεννόησης μεταξύ Προεδρείου και επικεφαλής παρατάξεων. Προηγήθηκε διαπαραταξιακή επεξεργασία, με συγκεκριμένη απόφαση του Περιφερειακού Συμβουλίου, συμμετοχή εκπροσώπων των παρατάξεων, συνεδριάσεις, προτάσεις και τελικά επιστροφή της διαδικασίας στο ίδιο το Σώμα.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Περιφέρειας Θεσσαλίας. Το Περιφερειακό Συμβούλιο συγκρότησε τον Μάιο του 2025 διαπαραταξιακή επιτροπή για την επεξεργασία του νέου Κανονισμού. Η επιτροπή συνεδρίασε, ολοκλήρωσε το έργο της και το Περιφερειακό Συμβούλιο ενημερώθηκε επίσημα για τις προτάσεις που προέκυψαν. Μάλιστα, η διαδικασία δεν έμεινε στα χαρτιά: το θέμα της επικαιροποίησης του Κανονισμού από τη διαπαραταξιακή επιτροπή επανήλθε και το 2026 στην ημερήσια διάταξη του Περιφερειακού Συμβουλίου.

Ανάλογη ήταν η διαδικασία και στην Περιφέρεια Ιονίων Νήσων. Εκεί, με απόφαση του Περιφερειακού Συμβουλίου, συστάθηκε διαπαραταξιακή επιτροπή, η οποία συνεδρίασε και στην οποία διατυπώθηκαν απόψεις και προτάσεις από τους επικεφαλής των παρατάξεων ή τους εκπροσώπους τους. Οι προτάσεις αυτές αποτέλεσαν μέρος της διαδικασίας που οδήγησε στην ψήφιση του νέου Κανονισμού.

Και στην Περιφέρεια Πελοποννήσου ακολουθήθηκε αντίστοιχη λογική, καθώς για τις τροποποιήσεις και τις προτάσεις επί του νέου Κανονισμού είχε προηγηθεί η συγκρότηση διαπαραταξιακής επιτροπής.

Δεν πρόκειται, λοιπόν, για κάποια παράδοξη ή πρωτότυπη διαδικασία. Υπάρχει ήδη πρακτική σε Περιφέρειες της χώρας που δείχνει ότι ο Κανονισμός μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο συλλογικής, διαπαραταξιακής επεξεργασίας, πριν έρθει στο Περιφερειακό Συμβούλιο για την τελική απόφαση.

Και στην Ήπειρο;

Στην Περιφέρεια Ηπείρου η εικόνα που έχει διαμορφωθεί είναι διαφορετική.

Ο νέος Πρότυπος Κανονισμός του Υπουργείου Εσωτερικών προκάλεσε ήδη από το 2025 έντονη συζήτηση στο Περιφερειακό Συμβούλιο. Το θέμα των επερωτήσεων, της λογοδοσίας και γενικότερα των δυνατοτήτων που αφήνει ο Πρότυπος Κανονισμός για την προσαρμογή του στις ανάγκες κάθε Περιφερειακού Συμβουλίου αποτέλεσε αντικείμενο αντιπαράθεσης.

Αυτό που δημιουργεί εύλογα ερωτήματα είναι ο τρόπος με τον οποίο επιχειρείται να διαμορφωθεί η κοινή αντίληψη για τον Κανονισμό.

Γιατί ο Κανονισμός δεν μπορεί να είναι προϊόν μιας άτυπης συμφωνίας που γίνεται σε ένα κλειστό γραφείο μεταξύ της Προέδρου και των επικεφαλής των παρατάξεων και στη συνέχεια ο καθένας να βγαίνει από τη συνάντηση έχοντας καταλάβει κάτι διαφορετικό.

Ούτε μπορεί να λειτουργεί με τη λογική, άλλα συζητήθηκαν, άλλα συμφωνήθηκαν, άλλα τελικά έγιναν και άλλα κατάλαβε ο καθένας.

Αυτό δεν συνιστά θεσμική διαδικασία.

Και το ζήτημα δεν είναι προσωπικό. Δεν αφορά το πρόσωπο της Προέδρου ή οποιονδήποτε επικεφαλής παράταξης. Αφορά τον ίδιο τον τρόπο λειτουργίας του Περιφερειακού Συμβουλίου.

Ένας Κανονισμός που αφορά όλους τους περιφερειακούς συμβούλους πρέπει να διαμορφώνεται με τρόπο που να επιτρέπει σε όλους να γνωρίζουν τι προτάθηκε, τι συζητήθηκε, τι συμφωνήθηκε, τι απορρίφθηκε και τι τελικά τίθεται προς ψήφιση.

Αυτό ακριβώς υπηρετεί μια διαπαραταξιακή επιτροπή.

Δεν σημαίνει ότι όλες οι παρατάξεις συμφωνούν σε όλα. Το αντίθετο. Σημαίνει ότι οι διαφωνίες καταγράφονται, οι προτάσεις συζητούνται και το τελικό αποτέλεσμα έρχεται μπροστά στο Περιφερειακό Συμβούλιο.

Η διαφορά είναι ουσιαστική

Άλλο πράγμα είναι η πολιτική διαβούλευση μεταξύ των επικεφαλής και άλλο η θεσμική επεξεργασία ενός Κανονισμού.

Οι επικεφαλής ασφαλώς και μπορούν να συζητούν. Μπορούν να αναζητούν συναινέσεις. Μπορούν να καταθέτουν προτάσεις.

Αλλά ο Κανονισμός Λειτουργίας δεν είναι ιδιωτική συμφωνία μεταξύ τους.

Είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα λειτουργεί το Περιφερειακό Συμβούλιο.

Και ακριβώς γι’ αυτό η πρακτική άλλων Περιφερειών δείχνει έναν πιο καθαρό δρόμο: διαπαραταξιακή επιτροπή, καταγεγραμμένες προτάσεις, ενημέρωση του Σώματος και τελική απόφαση από το Περιφερειακό Συμβούλιο.

Στη Θεσσαλία, για παράδειγμα, η διαπαραταξιακή επιτροπή δεν λειτούργησε ως «κλειστό κλαμπ». Το έργο της παρουσιάστηκε στο Περιφερειακό Συμβούλιο και η διαδικασία προχώρησε θεσμικά.

Αυτό είναι και το ζητούμενο για την Ήπειρο.

Όχι ένας Κανονισμός που θα προκύψει από το τι συμφώνησαν κάποιοι μεταξύ τους, αλλά ένας Κανονισμός που θα είναι αποτέλεσμα μιας καθαρής διαδικασίας, θα έχει συζητηθεί από τις παρατάξεις και θα εγκριθεί από το ίδιο το Περιφερειακό Συμβούλιο.

Γιατί στο τέλος της ημέρας ο Κανονισμός δεν είναι της Προέδρου.

Είναι του Περιφερειακού Συμβουλίου.