Αν θέλετε να ζήσετε την απόλυτη οδηγική εμπειρία της «αλλαγής πίστας» –όπως αρέσκεται να λέει με στόμφο η ηγεσία του Υπουργείου Υποδομών– δεν έχετε παρά να ταξιδέψετε στην Εγνατία Οδό.

Μόνο που η «πίστα» στην πραγματικότητα δεν θυμίζει σύγχρονο ευρωπαϊκό αυτοκινητόδρομο, αλλά πίστα δεξιοτεχνίας με εμπόδια, όπου οι οδηγοί καλούνται να επιβιώσουν ανάμεσα σε ατελείωτα πλαστικά κολωνάκια, αιφνιδιαστικές στενώσεις και μία και μοναδική λωρίδα κυκλοφορίας.

Οι διαμαρτυρίες των οδηγών που διασχίζουν καθημερινά τον άξονα, ειδικά στο κομμάτι της Ηπείρου, είναι πλέον καθημερινές και οργισμένες. Τα προβλήματα στη συντήρηση, η ανυπαρξία φωτισμού σε πολλά σημεία, οι λακκούβες και η γενικότερη αίσθηση εγκατάλειψης δημιουργούν ένα εκρηκτικό και άκρως επικίνδυνο μείγμα.

Όμως, στην Αθήνα φαίνεται πως το αυτί κανενός «δεν ιδρώνει».

Η δικαιολογία της «μεταβατικής περιόδου» και της παραχώρησης έχει γίνει το τέλειο άλλοθι για να μην κουνιέται φύλλο.

Εδώ, λοιπόν, γεννάται το μεγάλο, εύλογο και άκρως πολιτικό ερώτημα:

Θα βρεθεί, επιτέλους, έστω κι ένας Έλληνας Ευρωβουλευτής να αναδείξει το θέμα εκεί που πραγματικά τσούζει; Δηλαδή, στις Βρυξέλλες;

Ας μην ξεχνάμε ότι η Εγνατία Οδός δεν είναι ένας επαρχιακός δρόμος της σειράς. Είναι ένας διευρωπαϊκός άξονας στρατηγικής σημασίας, που συνδέει τη Δύση με την Ανατολή. Και το κυριότερο; Κατασκευάστηκε με ζεστό, κοινοτικό χρήμα –με δισεκατομμύρια ευρώ των Ευρωπαίων φορολογουμένων– με την αυστηρή προϋπόθεση να συντηρείται σωστά και να παρέχει ασφάλεια.

Έχει το δικαίωμα η Ελλάδα να εισπράττει πανάκριβα διόδια σε έναν δρόμο-καρμανιόλα, υποβαθμίζοντας ένα ευρωπαϊκό έργο; Τι λένε οι αρμόδιες ευρωπαϊκές επιτροπές για την κατάσταση του άξονα σήμερα;

Οι Ευρωβουλευτές μας –όλων των αποχρώσεων– πολύ συχνά αναζητούν θέματα «υψηλής πολιτικής» για να κάνουν παρεμβάσεις στο Στρασβούργο και τις Βρυξέλλες. Να μια χρυσή ευκαιρία να ασχοληθούν με κάτι που αφορά άμεσα τη ζωή, την ασφάλεια και την τσέπη των πολιτών της Ηπείρου και της Βόρειας Ελλάδας.