Η Ελλάδα καίγεται.. Η Ελλάδα πνίγεται… Ζωές χάνονται, στις φωτιές, στις πλημμύρες, στις γραμμές ενός τρένου..

Η Ρόδος, ο Έβρος, η Δαδιά.. Στις φλόγες!

Ο Βόλος, το Πήλιο, η Καρδίτσα, τα Τρίκαλα.. Ο κατάλογος των νεκρών αυξάνεται. Οικογένειες ξεκληρίζονται.. Εκατοντάδες άνθρωποι από την μια στιγμή στην άλλη μετατρέπονται σε πρόσφυγες στον τόπο τους. Χάνουν τα πάντα.

Και η χώρα χάνει μεγάλο μέρος της αγροτικής παραγωγής. Όχι μόνο φέτος αλλά και τα επόμενα χρόνια. Γιατί θα χρειαστούν χρόνια για να καλλιεργηθεί και πάλι ο κάμπος.

Δρόμοι κόπηκαν σε κομμάτια, υποδομές καταστράφηκαν. Από την άλλη πλευρά της Πίνδου.

Κι όλα αυτά πριν καλά καλά σβήσουν οι φωτιές της Θράκης.. Μετά από κείνες της Αττικής, μετά από κείνες της Ρόδου..

Και γυρνάς λίγους μήνες πριν.. Τότε που η χώρα σπάραζε στις γραμμές ενός τρένου. Τότε που με κομμένη την ανάσα αποχαιρετούσε για τα πάντα τα παιδιά της.

Φταίει κάτι πέρα από τον σταθμάρχη και πέρα από την κλιματική αλλαγή..

Σε μια χώρα που δεν ξέρεις για ποια τραγωδία να θρηνήσεις περισσότερο..

Σε μια χώρα που στηρίζει τα μεγαλεπίβολα σχέδια προστασίας στο 112 και στην εκκένωση..

Σε μια χώρα που δεν ξέρεις πότε και γιατί θα παραλύσει..

Σε αυτή την χώρα πολλά πρέπει να αλλάξουν. Πολλά έπρεπε να έχουν ήδη αλλάξει.