Δεν είναι σύμπτωση, δεν είναι απλώς «κακή στιγμή». Εδώ και εννέα μήνες, η Ήπειρος βιώνει μια παρατεταμένη κατάσταση πολιορκίας από τα στοιχεία της φύσης, αναδεικνύοντας με τον πιο σκληρό τρόπο τη γύμνια των υποδομών και την αργόσυρτη αντίδραση του κρατικού μηχανισμού.

Από τις στάχτες του καλοκαιριού στις λάσπες του χειμώνα και τώρα στα χαλάσματα της άνοιξης, η περιοχή βρίσκεται σε έναν διαρκή συναγερμό που εξαντλεί τις αντοχές των πολιτών.

Το καλοκαίρι που όλα έγιναν στάχτη

Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε τον περασμένο Αύγουστο. Οι εικόνες από τις πυρκαγιές στον Ζηρό και την Άρτα, που κατέκαψαν τεράστιες εκτάσεις και αφάνισαν περιουσίες, παραμένουν νωπές.

Σε μικρότερο βαθμό, η Πρέβεζα και το Σούλι είδαν το πράσινο να χάνεται, αφήνοντας πίσω τους ανθρώπους σε απόγνωση.

Το στοίχημα τότε ήταν η γρήγορη αποκατάσταση, όμως η γραφειοκρατία –αυτή η διαχρονική ελληνική παθογένεια– φρόντισε οι πληγές να παραμένουν ανοιχτές.

Ο Νοέμβριος της βιβλικής καταστροφής

Πριν προλάβουν οι πληγέντες του καλοκαιριού να δουν το πρώτο ευρώ των αποζημιώσεων, ήρθε ο Νοέμβριος. Οι πλημμύρες που ακολούθησαν άφησαν βαθύ αποτύπωμα στην περιοχή.

Ήταν η χαριστική βολή για τα Τζουμέρκα και πολλές ακόμη περιοχές. Δημόσιες υποδομές διαλύθηκαν, οδικά δίκτυα αποκόπηκαν και περιουσίες καταστράφηκαν.  

Η επιχείρηση ανασυγκρότησης που ξεκίνησε είναι ακόμη σε πλήρη εξέλιξη και, όπως φαίνεται, θα απαιτήσει πολύ περισσότερο χρόνο από όσο αντέχει η τοπική οικονομία.

Η νέα «πληγή» σε Δωδώνη, Ζίτσα και Σούλι

Και φτάνουμε στο σήμερα. Από το πρωινό της Κυριακής το σκηνικό της καταστροφής μεταφέρθηκε στα χωριά της Δωδώνης, της Ζίτσας και του Σουλίου. Χαλάσματα, ζημιές και άνθρωποι που βλέπουν τον κόπο μιας ζωής να απειλείται ξανά.

Η Ήπειρος μοιάζει με έναν ασθενή που δέχεται το ένα χτύπημα μετά το άλλο, χωρίς να του δίνεται ο χρόνος να αναρρώσει.

Εννέα μήνες «στο κόκκινο» είναι πολλοί για μια περιφέρεια που προσπαθεί να κρατήσει την ύπαιθρό της ζωντανή.

Το χαμένο στοίχημα και η ανάγκη για πράξεις

Αν δεν υπάρξει πραγματική κρατική μέριμνα, αν δεν παρακαμφθούν τα γραφειοκρατικά εμπόδια και αν δεν υπάρξει ειλικρινής συνεργασία μεταξύ όλων των βαθμίδων διοίκησης, το στοίχημα της ανασυγκρότησης θα είναι χαμένο.

Οι άμεσες παρεμβάσεις είναι η μόνη επιλογή επιβίωσης.

Οι καβγάδες, οι αποσπασματικές πρωτοβουλίες και η απουσία συνεργασίας δεν βοηθούν, δεν έχουν θέση..

Αυτό που χρειάζεται είναι σεβασμός στους πολίτες που παραμένουν στον τόπο τους.

 Διαφορετικά, οι πληγές που άνοιξαν αυτούς τους εννέα μήνες, θα γίνουν η μόνιμη σφραγίδα της ερήμωσης της ηπειρωτικής υπαίθρου.