Σε τροχιά ανόδου βρέθηκε ο δείκτης κινδύνου φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού στην Ελλάδα το 2025 (με βάση τα εισοδήματα του 2024), επηρεάζοντας πλέον το 27,5% του πληθυσμού (περίπου 2.797.000 άτομα).

Σύμφωνα με την έρευνα εισοδήματος και συνθηκών διαβίωσης της ΕΛΣΤΑΤ, καταγράφηκε αύξηση 0,6 ποσοστιαίων μονάδων σε σχέση με το προηγούμενο έτος, εξέλιξη που αποδίδεται κυρίως στην ενίσχυση του ποσοστού υλικής και κοινωνικής στέρησης, το οποίο σκαρφάλωσε στο 14,9%.

Για το 2025, τα οικονομικά όρια που ορίζουν τη φτώχεια στην Ελλάδα διαμορφώνονται ως εξής:

7.020 ευρώ ετησίως για μονοπρόσωπο νοικοκυριό.

14.742 ευρώ ετησίως για οικογένεια με δύο ενήλικες και δύο παιδιά κάτω των 14 ετών.

Το μέσο ετήσιο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών εκτιμάται στα 21.724 ευρώ, ενώ το μέσο ατομικό εισόδημα ανήλθε σε 13.381 ευρώ (αυξημένο κατά 8% συγκριτικά με πέρυσι). Η εργασία παραμένει η κύρια πηγή εσόδων (71,7%), ακολουθούμενη από τις συντάξεις (23%).

Παιδική φτώχεια και ευάλωτες ομάδες

Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ αναδεικνύουν τα παιδιά ως την πλέον πληττόμενη ηλικιακή ομάδα. Ο κίνδυνος φτώχειας για ανηλίκους έως 17 ετών εκτινάχθηκε στο 29,6% (από 27,9% το 2024). Ιδιαίτερα επιβαρυμένη είναι η εικόνα για:

Μονογονεϊκές οικογένειες: Το 36,1% των νοικοκυριών με έναν ενήλικα και τουλάχιστον ένα παιδί βρίσκεται σε κίνδυνο.

Ενοικιαστές: Όσοι διαμένουν σε ενοικιασμένη κατοικία αντιμετωπίζουν κίνδυνο φτώχειας σε ποσοστό 30,6%.

Χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης: Για όσους έχουν ολοκληρώσει μόνο την πρωτοβάθμια εκπαίδευση, ο κίνδυνος αγγίζει το 29,9%, έναντι μόλις 7,1% για τους αποφοίτους τριτοβάθμιας.

Ο ρόλος των επιδομάτων και η γεωγραφία της φτώχειας

Οι κοινωνικές μεταβιβάσεις (συντάξεις και επιδόματα) αποδεικνύονται σωτήριες για τη συγκράτηση των δεικτών. Χωρίς αυτές, ο κίνδυνος φτώχειας θα εκτοξευόταν στο 43,9%. Συγκεκριμένα:

Οι συντάξεις μειώνουν το ποσοστό κατά 20,7 μονάδες.

Τα κοινωνικά επιδόματα (Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα, στέγασης, θέρμανσης κ.λπ.) συμβάλλουν σε περαιτέρω μείωση κατά 3,6 μονάδες.

Γεωγραφικά, η Αττική, τα νησιά του Αιγαίου και η Κρήτη παρουσιάζουν ποσοστά χαμηλότερα από τον εθνικό μέσο όρο, ενώ η Βόρεια και η Κεντρική Ελλάδα καταγράφουν σημαντικά υψηλότερα επίπεδα φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού.