Στα Ιωάννινα, το δασύλλιο δεν είναι πια μόνο ένας πνεύμονα για την πόλη. Πλέον, προσφέρει και… θέα σε μια απροσδόκητη «συλλογή τέχνης»: ελαστικά, χρησιμοποιημένα, πεταμένα βιαστικά ανάμεσα σε ξερά χόρτα, σαν κάποιοι να αποφάσισαν ότι η φύση χρειάζεται και λίγη βιομηχανική διακόσμηση.

Και ενώ οι περαστικοί απορούν, η οικολογική συνείδηση μοιάζει να έχει πάρει άδεια… θερινών διακοπών, αφήνοντας τον τόπο να γίνει αποθήκη για ό,τι πιο άσχημο και περιττό έχει ο άνθρωπος να προσφέρει.

Αν αυτή είναι η «θέα» που αξίζει να βλέπουμε κοντά στο δάσος της πόλης, μάλλον έχουμε ξεχάσει τι σημαίνει σεβασμός στη φύση και στον δημόσιο χώρο.