Αν κάποιος στην Πρέβεζα περίμενε ουσιαστική είδηση από την επίσκεψη του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, είναι σίγουρο πως απογοητεύτηκε. Καμία αναφορά σε ζητήματα ασφάλειας της περιοχής, καμία εξαγγελία για ενίσχυση των αστυνομικών τμημάτων, κανένα νέο μέτρο για τα χωριά που συνεχίζουν να μετρούν λιγοστές ή και καθόλου περιπολίες.

Ο Υπουργός ήρθε, μίλησε και έφυγε, περιοριζόμενος στο νέο του αφήγημα: την «κοινωνική αστυνομία». Πρόκειται για τον όρο που ο ίδιος εισήγαγε και γύρω από τον οποίο χτίζεται μια νέα πολιτική για την ΕΛ.ΑΣ., που τείνει να τη μετατρέψει από φορέα αστυνόμευσης σε μονάδα κοινωνικής φροντίδας – σχεδόν στα πρότυπα του «Βοήθεια στο Σπίτι».

Όμως πόσο ρεαλιστικό είναι να επωμίζεται η αστυνομία ευθύνες που, θεσμικά και ουσιαστικά, ανήκουν στις κοινωνικές υπηρεσίες; Πόσο αποτελεσματική μπορεί να είναι μια τέτοια προσέγγιση, όταν τα προβλήματα στα ορεινά και παραμεθόρια χωριά της Ηπείρου δεν είναι η μοναξιά αλλά η εγκληματικότητα και η απουσία αστυνόμευσης;

Το ερώτημα παραμένει: Ποιος αστυνομεύει τελικά την ύπαιθρο;