Όταν συνάντησε το Σάκη Βλέτσα ο Σπύρος Ριζόπουλος, σίγουρα δεν μπορούσε να φανταστεί ότι βρήκε το δυνατό χαρτί, τον άνθρωπο που θα του ξεκλείδωνε πόρτες αμπαρωμένες.

Άνθρωπος με μεγάλη εμπειρία και ευρύ κύκλο ως έμπειρος αυτοδιοικητικός, αλλά και ως στέλεχος της ΝΔ ο Σάκης Βλέτσας, ενώ ο Σπύρος Ριζόπουλος έχοντας μέχρι τότε «ασχοληθεί με την πολιτική, χωρίς να είναι πολιτικός», γνώριζε αρκετά από επικοινωνία, αλλά σχεδόν τίποτα από την τοπική πολιτική ανθρωπογεωγραφία.

Έτσι λοιπόν έδεσαν τα δυο τους και πλώρη έβαλαν για την Περιφέρεια, βρήκαν κόσμο και ολοκλήρωσαν το ψηφοδέλτιο.

Άγνωστο αν οι πολίτες τους κατατάξουν στα ψηλά ή στα τάρταρα, βέβαιο όμως είναι ότι ο Σπύρος Ριζόπουλος δεν θα σταματήσει να τραγουδάει για το Σάκη Βλέτσα –έστω και λίγο παραφρασμένο- το λαϊκό άσμα: «…αν δεν είχα και σένανε τι θα ήμουν στη γη, μπορεί Αθήνα νάμουνα, νάχα εξαφανιστεί…»

Γιατί σίγουρα τους επόμενους στίχους του τραγουδιού του στιχουργού Σπύρου Γιατρά, ο έτερος Σπύρος, ο Ριζόπουλος μάλλον ούτε …παραφρασμένους δεν θα θέλει να τους τραγουδάει, μετεκλογικά τουλάχιστον…

«…Όπου ρίξω το βλέμμα μου, μόνο πόνο θα δω

και χιλιάδες παράπονα στον κόσμο αυτό

Και βουλιάζει η ζωή μας στα λασπόνερα,

βοήθα, Παναγιά μου, και μη χειρότερα…»