Η αδικία και η αναξιοκρατία μπορεί να είναι μέρος της καθημερινότητας όχι μόνο της ελληνικής αλλά και της ευρωπαϊκής..

Με αυτές μπορεί όλοι οι μεγάλοι να είμαστε συμβιβασμένοι…

Τι συμβαίνει όμως όταν εισβάλλουν βία στον κόσμο των παιδιών;

Απλά τους κόβουν τα φτερά..

Και τα δικά τους «γιατί» μένουν αναπάντητα…

Αυτό συμβαίνει εδώ και μέρες με τους μαθητές της διαστημικής ομάδας «Zephyrus» που ταξίδεψε στις Αζόρες για να εκπροσωπήσει την χώρα μας στον πανευρωπαϊκό διαγωνισμό..

Και κει, στην μέση του Ατλαντικού, κατάλαβε πόσο μόνη είναι σε όλη αυτή την προσπάθεια..

Δεν αρκούσε η άψογη εκτέλεση της αποστολής της.. Δεν έφτανε η εκτόξευση του δορυφόρου της και η προσγείωση ακριβείας… Δεν μέτρησαν τα δεδομένα που παρουσίασαν στους κριτές..

Τίποτα! Όπως και για άλλες ευρωπαϊκές, μαθητικές ομάδες, που έκαναν πολύ καλές παρουσιάσεις!

Η ελληνική ομάδα δεν είχε πίσω της το κράτος.. Άλλωστε στην Ελλάδα μιλώντας κανείς για διαστημική κινδυνεύει να τον κοιτάξουν σαν να είναι από άλλον πλανήτη..

Δεν υπήρχε Υπουργείο όταν άλλων ευρωπαϊκών χωρών ήταν άμεσα ή έμμεσε παρόντα…

Μόνη της στην μέση του Ατλαντικού..

Και με την επιστροφή να διατυπώνει τα «γιατί» που απάντηση δεν παίρνουν.

Κατώτερος των περιστάσεων ο Εθνικός Διοργανωτής. Από την ημέρα της επιστροφής ενημερώθηκε λεπτομερώς για τα τεκταινόμενα…

Αρκετές μέρες μετά και σε επικοινωνία που είχαμε μας… διαβεβαίωσε ότι τα έχει μεταφέρει στους υπεύθυνους του ευρωπαϊκού διαγωνισμού και αναμένει απαντήσεις..

Και μεις που νομίζαμε ότι μόνο στην Ελλάδα οι υπεύθυνοι καθυστερούν να απαντήσουν!!! Αν ποτέ υπάρξουν οι απαντήσεις αυτές θα έχουν μεγάλο ενδιαφέρον όχι μόνο για όσους εκπροσώπησαν φέτος την χώρα μας, αλλά και για όσους κάνουν το ίδιο τα επόμενα χρόνια.

Η ομάδα των παιδιών μπορεί να αποκόμισε πολλές εμπειρίες.. Όμως σ’ αυτή την ηλικία πήρε και το μεγαλύτερο μάθημα..

Τελικά δεν αρκεί να είσαι καλός.. Δεν φτάνει να είσαι ο καλύτερος..