Έρχεται μόνος του προς τους δημοσιογράφους.. Είναι δεν είναι επτά χρονών. Ζέστη και στο λεωφορείο γίνεται αφόρητη…

Φοράει μόνο το φανελάκι. Θέλει να μιλήσει. Να πει το δικό του παράπονο, την δική του επιθυμία!

Δείχνει δυνατός!

«Θέλουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια.. Να είμαστε ίσοι.. Μπορείτε να μας βοηθήσετε..»..

Και μετά ξεσπά.

Τα δάκρυα πλημμυρίζουν τα γαλάζια του μάτια. Και το κλάμα γίνεται λυγμός!

«Να πάμε σε καλύτερες συνθήκες, να είμαστε καλά, να πάμε στη θάλασσα, να φύγουμε..»

Λέξεις.. Λέξεις στη γλώσσα του.. Ελπίδες..

Χάνεται στην αγκαλιά του Τζιχάντ, που επί μέρες παρέχει πολύτιμη βοήθεια στη μετάφραση.

Και συνεχίζει να κλαίει. Για την πατρίδα που έχασε και κουβαλά κάποιες εικόνες της.. Για τους μήνες της ταλαιπωρίας.. Για το αύριο που δεν μπορεί να το γνωρίζει.

Είναι παιδί.. Ένα από τα χιλιάδες παιδιά, που αναγκάστηκε να μεγαλώσει νωρίς και να ζήσει τόσο πόνο και ταλαιπωρία που δεν αξίζει σε κανένα παιδί του κόσμου!

{jathumbnail off}