Είναι από τις φορές όπου οι λέξεις στέκονται μικρές, αδύναμες, λίγες για να περιγράψουν τον πόνο, το μέγεθος της οδύνης. Ένα βουβό ποτάμι κόσμου, φίλοι, συγγενείς, αγαπημένοι, συνόδευσαν τον νεαρό Σταύρο Λισγάρα στο τελευταίο ταξίδι. Εκεί στον Κατσικά, στον τόπο που μεγάλωσε κι έκανε τα πρώτα του όνειρα, έμειναν μόνο δάκρυα.  

Πάνδημη η κηδεία  του. Εκεί ο Περιφερειάρχης Ηπείρου Αλέκος Καχριμάνης, ο Δήμαρχος Ιωαννίνων Φίλιππας Φίλιος, αντιδήμαρχοι. Εκεί ο Διευθυντής Πολιτικής Προστασίας Δημήτρης Μαυρογιώργος όπου επί τέσσερις μέρες έζησε λεπτό προς λεπτό την αγωνία της επιχείρησης για τον εντοπισμό του. Με το ελικόπτερο πετώντας από ψηλά τον αποχαιρέτισε ο Βασίλης Χήτος. Έκανε κύκλο στον αέρα για τον φίλο που δεν είχε γνωρίσει ποτέ!

Η μητέρα του, οι αδερφές του, οι παππούδες του… Απαρηγόρητοι. Και τι θα μπορούσε να τους παρηγορήσει για το χαμό του δικού τους παλικαριού…

Τελευταίο αντίο! Μα δεν μπορείς να πεις αντίο σε τέτοιες περιπτώσεις. Υπάρχουν εικόνες, μνήμες, θύμησες…