Υπάρχουν απουσίες που δεν τις μικραίνει ο χρόνος. Και υπάρχουν άνθρωποι που, ακόμη κι όταν φεύγουν, εξακολουθούν να έχουν τη δική τους θέση στις ζωές όσων τους γνώρισαν, αλλά και στη μνήμη ενός ολόκληρου τόπου.
Ο Κωνσταντίνος Ζαμπάλας ήταν μόλις 30 ετών όταν, το βροχερό πρωινό της 7ης Νοεμβρίου 1994, δολοφονήθηκε εν ώρα υπηρεσίας, κατά τη διάρκεια μεταγωγής κρατουμένου, στον προαύλιο χώρο του Δικαστικού Μεγάρου Ιωαννίνων. Λίγα λεπτά νωρίτερα είχε πέσει νεκρός μέσα στην δικαστική αίθουσα ο εισαγγελέας Σπυρίδωνας Σπύρου.. Μία τραγωδία που σημάδεψε την πόλη.
Τριάντα δύο χρόνια μετά, το όνομα του Κωνσταντίνου Ζαμπαλά επιστρέφει με έναν ιδιαίτερο τρόπο στον τόπο όπου μεγάλωσε και έζησε. Στον Άγιο Ιωάννη, εκεί όπου βρίσκεται το πατρικό του σπίτι και η κατοικία της οικογένειάς του, η οδός Μεγάλου Αλεξάνδρου μετονομάστηκε σε οδό Κωνσταντίνου Ζαμπάλα. Τα επίσημα αποκαλυπτήρια της νέας ονομασίας πραγματοποιήθηκαν σε μια τελετή με έντονη συγκινησιακή φόρτιση, παρουσία της οικογένειάς του, εκπροσώπων των αρχών και συναδέλφων του.
Η απόφαση είχε ληφθεί ομόφωνα από το Δημοτικό Συμβούλιο Ζίτσας τον Δεκέμβριο του 2025, ύστερα από αίτημα της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Ιωαννίνων, η οποία μετέφερε και την επιθυμία της οικογένειας.
Για τον Δήμο Ζίτσας, η επιλογή του συγκεκριμένου δρόμου είχε ξεχωριστό συμβολισμό. Όπως ανέφερε ο αντιδήμαρχος Γιώργος Σιαφάκας, στόχος είναι η μνήμη του να περάσει και στις επόμενες γενιές, στον ίδιο τον τόπο όπου μεγάλωσε και ονειρευόταν να δημιουργήσει τη ζωή του.
«Γνωρίζουμε καλά ότι καμιά ονοματοδοσία δεν μπορεί να αναπληρώσει το κενό της φυσικής του απουσίας», σημείωσε, εκφράζοντας τον σεβασμό του Δήμου προς τη σύζυγο, τα παιδιά και τους οικείους του. Η νέα ονομασία, όπως είπε, φιλοδοξεί να αποτελεί μια διαρκή υπενθύμιση ότι η θυσία του δεν ξεχάστηκε.
«Πίσω από το όνομα υπάρχει ένας άνθρωπος, μια φωνή, ένα χαμόγελο»
Ίσως όμως τα πιο δυνατά λόγια της τελετής να ήταν εκείνα του Αστυνομικού Διευθυντή Ιωαννίνων, Βασίλη Λαγού. Γιατί εκείνος δεν μίλησε μόνο ως επικεφαλής της τοπικής Αστυνομίας, αλλά και ως άνθρωπος που είχε γνωρίσει τον Κώστα, είχε συνδεθεί μαζί του με δεσμούς φιλίας και κουβαλά τη δική του ανάμνηση.
«Είναι πολύ διαφορετικό να μιλάς για έναν συνάδελφο που έζησε στο καθήκον και πολύ δυσκολότερο να μιλάς για έναν φίλο που δεν βρίσκεται ανάμεσά μας», είπε, δίνοντας από την αρχή τον τόνο της προσωπικής του μαρτυρίας.
Και πρόσθεσε: «Πίσω από το όνομα που σήμερα χαράζεται σε αυτήν την οδό, για μας υπάρχει ένας άνθρωπος, μια φωνή, ένα χαμόγελο, ένας άνθρωπος δικός μας: ο Κώστας».
Περιέγραψε έναν νέο άνθρωπο με όνειρα, οικογένεια και αγαπημένα πρόσωπα, που είχε μπροστά του μια ολόκληρη ζωή. Μια ζωή που διακόπηκε βίαια εκείνο το πρωινό του Νοεμβρίου.
«Δεν επέστρεψε ποτέ στο σπίτι του. Δεν γύρισε στους ανθρώπους που τον περίμεναν. Δεν πρόλαβε να ζήσει όλα όσα δικαιούταν να ζήσει», ανέφερε. Και στάθηκε σε εκείνη την πλευρά της απώλειας που δεν αποτυπώνεται σε επετείους και επίσημες αναφορές: «Όχι μόνο η ζωή που χάθηκε, αλλά και όλες εκείνες οι στιγμές που δεν πρόλαβαν ποτέ να υπάρξουν».
Η ομιλία του απέκτησε ακόμη πιο προσωπικό χαρακτήρα όταν απευθύνθηκε στην οικογένεια. Αναγνώρισε πως ο χρόνος μπορεί να απαλύνει τον πόνο, αλλά δεν γεμίζει το κενό. Και θέλησε να τους διαβεβαιώσει ότι ο δικός τους Κώστας δεν ξεχάστηκε, ούτε από τους συναδέλφους και τους φίλους του ούτε από την κοινωνία που υπηρέτησε.
«Σήμερα δεν σου λέμε αντίο. Σου λέμε ότι είσαι ακόμα εδώ»
Η πιο συγκινητική στιγμή ήρθε στο τέλος, όταν ο Βασίλης Λαγός άφησε για λίγο στην άκρη την υπηρεσιακή του ιδιότητα και μίλησε απευθείας στον φίλο του.
«Αγαπημένε μου φίλε Κώστα, πέρασαν 32 χρόνια. Πολλά άλλαξαν από τότε. Άνθρωποι ήρθαν και έφυγαν, οι ζωές μας προχώρησαν, η πόλη μας άλλαξε. Υπάρχουν όμως κάποια πράγματα που ο χρόνος δεν μπορεί να αλλάξει. Η θέση σου στη μνήμη μας είναι ένα από αυτά».
Μίλησε για τον δρόμο όπου περπατούσε κάποτε, για τα παιδιά του και για την προσπάθεια να αναζητήσει το πρόσωπο του φίλου του στα μάτια τους. Λόγια που έδωσαν στην τελετή κάτι πολύ περισσότερο από τον χαρακτήρα μιας επίσημης απόδοσης τιμής.
«Σήμερα δεν σου λέμε αντίο. Σου λέμε ότι είσαι ακόμα εδώ. Στην πόλη μας, στη γειτονιά σου, στις καρδιές μας. Και από σήμερα, για πάντα και στο όνομα αυτού του δρόμου», είπε κλείνοντας.
Από την πλευρά του, ο πρόεδρος της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Ιωαννίνων, Ανέστης Κωνσταντινίδης, ευχαρίστησε τον Δήμο Ζίτσας για την ανταπόκριση στο αίτημα της Ένωσης και της οικογένειας. Όπως σημείωσε, η μετονομασία δεν είναι απλώς μια αλλαγή στην ονομασία ενός δρόμου, αλλά μια διαρκής υπενθύμιση της θυσίας ενός ανθρώπου που έδωσε τη ζωή του υπηρετώντας το καθήκον.
«Η θυσία του δεν αποτελεί μόνο μια σελίδα στην ιστορία της Αστυνομίας, αλλά ένα κομμάτι της ιστορίας της πόλης μας», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Εκ μέρους της οικογένειας, τις ευχαριστίες προς τον Δήμο Ζίτσας εξέφρασαν η σύζυγος και ο γιος του Κωνσταντίνου Ζαμπάλα.
Η πινακίδα με το όνομά του θα βρίσκεται πλέον στη γειτονιά του. Θα τη βλέπουν οι κάτοικοι, οι περαστικοί, τα παιδιά που μεγαλώνουν στον Άγιο Ιωάννη. Κάποιοι θα γνωρίζουν την ιστορία του. Κάποιοι άλλοι θα αναρωτηθούν ποιος ήταν ο Κωνσταντίνος Ζαμπάλας.
Και τότε θα υπάρχει ένας λόγος να ειπωθεί ξανά η ιστορία του. Όχι μόνο για τον αστυνομικό που έπεσε εν ώρα καθήκοντος, αλλά και για τον νέο άνθρωπο που δεν πρόλαβε να ζήσει τη ζωή του και που η οικογένειά του εξακολουθεί να κουβαλά στη μνήμη της.
Γιατί, όπως ειπώθηκε και στην τελετή, όσο υπάρχουν άνθρωποι που τον θυμούνται και παιδιά που θα μαθαίνουν την ιστορία του, ένα κομμάτι του θα εξακολουθεί να ζει.
