Κλείνει δεκαετία η λειτουργία των δομών φιλοξενίας μεταναστών στην ‘Ηπειρο κι αξίζει να αναλογιστούμε τους φόβους των τοπικών κοινωνιών και τις αντιδράσεις κατά της λειτουργίας τους.

Στη Φιλιππιάδα, η αλήθεια είναι πως δεν υπήρξαν σθεναρές αντιδράσεις κι η τότε δημοτική αρχή του Ν. Καλαντζή πίστευε, χωρίς  να το διατυμπανίζει κιόλας, πως η φιλοξενία δομής μεταναστών θα ήταν τονωτική για την οικονομία της περιοχής.

 Δέκα χρόνια μετά, ούτε  εγκληματικότητα από τους μετανάστες προέκυψε, ούτε ξεσπιτώθηκαν οι ντόπιοι. Απεναντίας οι δομές τροφοδοτούν την τοπική αγορά με επιπλέον καταναλωτές, με φθηνά εργατικά χέρια τον πρωτογενή τομέα στον οποίο κανείς ντόπιος δεν προτιμά να αναζητήσει μεροκάματο ακόμη και τα σχολεία με επιπλέον μαθητές, αφού τα ελληνόπουλα λιγοστεύουν.

Ο δε δήμος Ζηρού ολοένα και αναγράφει στο πρόγραμμα έργων του, κονδύλια από το υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου ως αντισταθμιστικά για τη φιλοξενία της δομής.

Τελευταίο παράδειγμα η βελτίωση αθλητικών υποδομών  στο γήπεδο Μπουσούλιζας ύψους 550χιλ ευρώ.

Λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση στην οποία βρίσκονται άλλα ανενεργά στρατόπεδα της Ηπείρου όλα αυτά τα χρόνια, ίσως τελικά να είναι καλύτερο για τη Φιλιππιάδα που το πρώην στρατόπεδό της μετατράπηκε σε μεταναστευτική δομή.

Μπορεί η έκταση να είναι φιλέτο και το ιδανικό θα ήταν να είχε μετατραπεί σε ένα μεγάλο παραποτάμιο πάρκο αναψυχής αλλά αφού η ελληνική πραγματικότητα δεν έχει να επιδείξει τέτοιο παράδειγμα, ας είναι και δομή μεταναστών που εισφέρει οικονομικά στον τόπο.