Δεν ήταν καθόλου εύκολη η τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Ζίτσας. Για την ακρίβεια, ήταν από τις πιο «θερμές» και δύσκολες που έχουν καταγραφεί τους τελευταίους μήνες στα αυτοδιοικητικά δρώμενα της Ηπείρου.

Ωστόσο, πέρα από την απόφαση που τελικά ελήφθη, η συγκεκριμένη συνεδρίαση άφησε πίσω της ένα πολύτιμο μάθημα: ότι ο ουσιαστικός διάλογος, ακόμη και όταν συνοδεύεται από εντάσεις και αντιπαραθέσεις, βρίσκεται πάντα πάνω από την άκαμπτη γραφειοκρατία του Κανονισμού.

Το Προεδρείο του Δημοτικού Συμβουλίου επέλεξε να μην μείνει στους τύπους. Δεν κράτησε αυστηρά το χρονόμετρο, δεν έκοψε τον λόγο σε κανέναν και άφησε όλες τις πλευρές να τοποθετηθούν ελεύθερα.

Η μόνη εξαίρεση –για να είμαστε ακριβείς– ήταν η τοποθέτηση του εκπροσώπου των εργαζομένων της «Δωδώνη», τον οποίο αρνήθηκαν να ακούσουν οι ίδιοι οι διαμαρτυρόμενοι, υποχρεώνοντας το προεδρείο σε προσωρινή διακοπή λόγω των έντονων αποδοκιμασιών.

Παρά την έκρυθμη ατμόσφαιρα, το Προεδρείο διατήρησε την ψυχραιμία του  και κατάφερε να οδηγήσει το σώμα στη λήψη απόφασης.

Σε μια περίοδο που σε άλλα Δημοτικά Συμβούλια της Ηπείρου οι προεδρεύοντες εξαντλούν την αυστηρότητά τους στα δευτερόλεπτα και στους τύπους λες και δικάζουν στο… Συμβούλιο της Επικρατείας, το παράδειγμα της Ζίτσας δείχνει ότι η δημοκρατική ανοχή και η ευελιξία είναι ο μόνος δρόμος για να παράγεται αυτοδιοικητικό έργο.