Μπορεί στην Αθήνα η συζήτηση για τους διαγωνισμούς των υπεραστικών συγκοινωνιών να εξελίσσεται σε μια μεγάλη επιχειρηματική μάχη, στην Ήπειρο όμως το θέμα έχει μια πολύ πιο πρακτική διάσταση.

Γιατί εδώ δεν μιλάμε μόνο για το ποιος θα κερδίσει έναν διαγωνισμό και ποιος θα αναλάβει ένα δίκτυο για 10 χρόνια, με δυνατότητα πενταετούς παράτασης.

Μιλάμε για το ποιος θα αποφασίζει στην πράξη πόσο συχνά θα φεύγει ένα λεωφορείο από ένα χωριό, πόσα δρομολόγια θα υπάρχουν προς τα Γιάννενα, την Άρτα, την Πρέβεζα ή την Ηγουμενίτσα και κυρίως ποιος θα εξακολουθεί να εξυπηρετεί τις περιοχές όπου η συγκοινωνία δύσκολα βγαίνει οικονομικά.

Οι διαγωνισμοί ανοίγουν έναν νέο κύκλο για τις υπεραστικές συγκοινωνίες και τα σημερινά ΚΤΕΛ δεν είναι πλέον οι μόνοι παίκτες στο τραπέζι. Αυτό από μόνο του αρκεί για να δημιουργήσει ενδιαφέρον, αλλά και αρκετά ερωτήματα.

Στην Ήπειρο, όπου οι αποστάσεις είναι μεγάλες, ο πληθυσμός στα ορεινά μειώνεται και αρκετά χωριά στηρίζονται στα λεωφορεία περισσότερο απ’ όσο ίσως φαίνεται από τους αριθμούς των εισιτηρίων, το κρίσιμο δεν θα είναι μόνο το οικονομικό τίμημα μιας σύμβασης.

Θα είναι και οι όροι της.

Γιατί ένα δρομολόγιο που δεν είναι κερδοφόρο μπορεί να είναι απολύτως απαραίτητο για έναν ηλικιωμένο στο Σούλι, ένα χωριό του Πωγωνίου ή μια απομακρυσμένη περιοχή της Πρέβεζας.

Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικό ενδιαφέρον για την Ήπειρο.

Η μάχη των ΚΤΕΛ μπορεί να είναι επιχειρηματική. Το αποτέλεσμα όμως θα είναι καθημερινότητα για τους επιβάτες.