Χρειάστηκε να περάσει ένας ολόκληρος χρόνος, να ακουστούν αμέτρητες υποσχέσεις, να συνταχθούν αλλεπάλληλα ψηφίσματα και να φτάσει η απελπισία των παραγωγών στο κατακόρυφο.

Τελικά, οι αγρότες της Λαψίστας είδαν το «χρώμα του χρήματος» για τις περσινές καταστροφικές ζημιές από τη λειψυδρία, με τα κονδύλια de minimis να πιστώνονται –έστω και με τεράστια καθυστέρηση– στους λογαριασμούς τους.

Για όσους ζουν από τη γη στον κάμπο, τα χρήματα αυτά δεν είναι «δώρο» ή κρατική ελεημοσύνη. Είναι το ελάχιστο αντίδοτο σε μια ζημιά που λύγισε νοικοκυριά και διέλυσε τον προγραμματισμό μιας ολόκληρης καλλιεργητικής περιόδου.

Όμως, το γεγονός ότι μια αυτονόητη αποζημίωση μετατρέπεται σε «σίριαλ» 12 μηνών, αναδεικνύει για ακόμα μία φορά τις χρόνιες αγκυλώσεις του γραφειοκρατικού μηχανισμού. Οι αγρότες δεν μπορούν να πληρώνουν τα λιπάσματα, το ρεύμα και τα πετρέλαια με… υποσχέσεις, ούτε να περιμένουν πότε θα δεήσουν τα υπουργεία να υπογράψουν τις σχετικές αποφάσεις.

Το θετικό πρόσημο της πληρωμής δεν πρέπει να χρυσώσει το χάπι. Η Λαψίστα δεν χρειάζεται μόνο εκ των υστέρων αποζημιώσεις· χρειάζεται καθαρό νερό, υποδομές που δεν βουλιάζουν στη ρύπανση και έναν σχεδιασμό που θα εγγυάται ότι οι κόποι μιας χρονιάς δεν θα εξαρτώνται από τις διαθέσεις του καιρού ή τις καθυστερήσεις των φορέων.

Οι παραγωγοί πήραν μια ανάσα, αλλά ο αγώνας για να παραμείνει ζωντανός ο κάμπος είναι μεγάλος και μακρύς..