Στον Ιστορικό Τόπο του Κερασόβου στο Πωγώνι βρέθηκε ο Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, Κώστας Καραγκούνης, για να τιμήσει τη μνήμη των 28 αθώων κατοίκων που εκτελέστηκαν από τα ναζιστικά στρατεύματα ανήμερα της Παναγίας το 1944.

Στον χαιρετισμό του, ο κ. Υφυπουργός μίλησε για «ελάχιστο φόρο τιμής», για τη θυσία που αποτελεί «διαρκές σύμβολο αγώνα» και για την υποχρέωση της Πολιτείας να στηρίζει διαρκώς τις ακριτικές και μαρτυρικές περιοχές. Όμορφα λόγια, θεσμικά, που ακούγονται με συνέπεια σε κάθε παρόμοια επέτειο.

Μόνο που το χρέος της Πολιτείας –και της κάθε κυβέρνησης– δεν εξαντλείται στα στεφάνια και στα χειροκροτήματα των εκδηλώσεων μνήμης. Το πραγματικό, το ουσιαστικό χρέος είναι να κρατηθούν αυτά τα χωριά ζωντανά. Και σε αυτό το πεδίο, το κράτος έχει αποτύχει παταγωδώς.

Μιας  και ο κ. Καραγκούνης είναι Υφυπουργός Εργασίας, διασχίζοντας τα χωριά του Πωγωνίου, σίγουρα θα μπήκε στον πειρασμό να ρωτήσει για τους δείκτες «απασχόλησης» της περιοχής. Ή, έστω, κάποιος ντόπιος θα τον ενημέρωσε για το πόσα καφενεία έχουν απομείνει ανοιχτά –αυτές τις τελευταίες νησίδες ζωής στα ακριτικά μας χωριά– και ποιος είναι ο μέσος όρος ηλικίας των θαμώνων τους.

Αν η Πολιτεία θέλει πραγματικά να τιμήσει την ιστορία του Κερασόβου και του Πωγωνίου, ας φροντίσει να υπάρχουν άνθρωποι για να μεταδώσουν αυτή την ιστορική μνήμη στις επόμενες γενιές. Γιατί με άδεια χωριά και κλειστά σχολεία, σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει κανείς για να ακούσει τους λόγους των επισήμων.