Θα μπορούσε να είναι σενάριο κινηματογραφικής ταινίας: Ο Δήμαρχος και η Γιαννιώτικη αντιπροσωπεία περπατά στις όχθες του ποταμού Πάδου στο Τορίνο, θαυμάζοντας την ιταλική φινέτσα και την «πράσινη» τεχνογνωσία.

Στο μεταξύ, πίσω στα Γιάννενα, οι δημότες κάνουν extreme sports προσπαθώντας να αποφύγουν τα «ναρκοπέδια» που έχουν στήσει οι εργολάβοι σε κάθε γειτονιά.

• Η τεχνογνωσία και η… αρμοδιότητα: Είναι απορίας άξιο τι ακριβώς θα την κάνουμε την τεχνογνωσία για την αποκατάσταση των όχθεων που είδαμε στην Ιταλία. Εδώ, για ό,τι συμβαίνει στη δική μας λίμνη, η μόνιμη επωδός της Δημοτικής Αρχής είναι το «δεν έχουμε αρμοδιότητα». Εκτός αν στο Τορίνο μας έμαθαν πώς να αποκτάμε αρμοδιότητες με το μαγικό ραβδί της κλιματικής ουδετερότητας.
• Ποτάμι… η Δωδώνης: Μπορεί το Τορίνο να έχει τον Πάδο, αλλά μην ζηλεύουμε. Αν συνεχιστούν οι καθιζήσεις από τα ατέλειωτα έργα και οι δρόμοι συνεχίσουν να θυμίζουν βομβαρδισμένο τοπίο, δεν αποκλείεται σε μια γερή γιαννιώτικη βροχή να ανοίξει κανένας κρατήρας και να αποκτήσουμε το δικό μας ποτάμι μέσα στο κέντρο. Αφήστε που κάθε μπουρίνι έχουμε ποτάμι την Μακαρίου και την Βογιάννου!
• Κλιματική ουδετερότητα ή οδηγική απελπισία; Το να συζητάμε για «έξυπνες πόλεις» στο Τορίνο είναι ωραίο. Το να προσπαθείς όμως να κυκλοφορήσεις στα Γιάννενα και να νιώθεις ότι παίζεις στο “Survivor” είναι μια άλλη, πολύ λιγότερο «έξυπνη» πραγματικότητα.

Καλά τα ταξίδια και οι «κλειστές συναντήσεις» με τους Ευρωπαίους αξιωματούχους, αλλά οι δημότες ζουν στο «ανοιχτό εργοτάξιο» των Ιωαννίνων. Μέχρι να γίνουμε Τορίνο, κάποιος πρέπει να φροντίσει ώστε να μην χρειάζεται ραντεβού με τον φανοποιό μετά από κάθε βόλτα στην πόλη.

Πάντως, αν ο Patrick Child της Κομισιόν έβλεπε τις λακκούβες στους δρόμους των Ιωαννίνων θα τις βάφτιζε πρότυπο οικοσύστημα λιμνάζοντων υδάτων».